Peer Gynt by Ibsen

Πεερ Γκυντ του Ίψεν
Σκηνοθεσία: John Bock, Lars Eidinger
Παίζει: Lars Eidinger
Berlin Schaubühne

Έκανε πρεμιέρα στο Βερολίνο τον Φεβρουάριο του 2020, εκεί που άρχισαν όλα και επανέρχεται τώρα μετά από τις μεγάλες αλλαγές που έφερε στο θέατρο ο covid-19… Η παράσταση του Πεερ Γκυντ έτσι όπως την ετοίμασαν ο  John Bock και ο Lars Eidinger ήταν ιδανική για να παρουσιαστεί στις συνθήκες αυτές της πανδημίας. Χρησιμοποίησαν το κείμενο του  Ίψεν ως μια αφετηρία εξερεύνησης της σύγχρονης ταυτότητας η οποία ακροβατεί ανάμεσα στο διαδίκτυο και τη σκηνή, ανάμεσα στον χαρακτήρα και τον ηθοποιό, την προέλευση του καθενός και την εξέλιξή του, την ουτοπία και την πραγματικότητα. Έτσι και η παράστασή τους είναι ένας μονόλογος που ακροβατεί ανάμεσα στο θέατρο, τις εικαστικές τέχνες και την περφόρμανς. Όπως είπε και ο ίδιος ο John Bock, “Με τον Lars σε αυτήν την παράσταση είναι σα να παίζουμε με την «αλλαγή»”, ένας πυρήνας πιο επίκαιρος από ποτέ…

The Three Kings

«Οι Τρεις Βασιλιάδες» (The Three Kings)του Stephen Beresford
Σκηνοθεσία: Matthew Warchus
Παίζει: Andrew Scott
Old Vic- In Camera

Αστείο και συγκινητικό, Οι Τρεις Βασιλιάδες διαπραγματεύονται τη σχέση γιου και πατέρα που απουσιάζει. Εκεί που η «απουσία» και η «απόσταση» είναι το βασικό θέμα του έργου, η απόσταση της διαδικτυακής προβολής αποτελεί σκηνοθετικό εύρημα: η οθόνη δεν έχει τίποτα από τη ζεστασιά της θεατρικής δράσης σε πραγματικό χώρο και χρόνο επιβεβαιώνοντας τη θεματική του έργου.
Διθυραμβικές η κριτικές για την ερμηνεία του Andrew Scott, ο οποίος έφερε όλους τους χαρακτήρες στη σκηνή! Ή μάλλον στην οθόνη. «Απέδωσε όλες τις ειρωνικές αποχρώσεις του έργου με χιούμορ και έδωσε πανανθρώπινο χαρακτήρα στα συναισθήματα» είπαν γι’ αυτόν οι Los Angeles Times.
Ευτυχώς αυτός ο μονόλογος υπόσχεται να επιστρέψει…

Οι ΜΟΝΟλογοι στα χρόνια της αποΜΟΝΩσης

Ερευνα-επιλογή- επιμέλεια αφιερώματος : Αθηνά Χατζηαθανασίου

Στα χρόνια που η ανθρώπινη επαφή έχει “ποινικοποιηθεί” και διαφεντεύει η απομόνωση και οι κοινωνικές αποστάσεις, το θέατρο, αντανακλώντας το παράξενο αυτό κοινωνικό γίγνεσθαι, δεν μπορούσε παρά να προσαρμοστεί. Εκεί όπου το “μόνος” κερδίζει το “μαζί”, οι μονό-λογοι παίρνουν φόρα και κατατροπώνουν τους μεγάλους θιάσους.


Οι θεατρικοί μονόλογοι είναι τάση παγκοσμίως. Ή μάλλον η πρώτη και αυτονόητη αντίδραση σε ασαφείς και πρωτοφανείς κοινωνικές απαιτήσεις όπως “Μένουμε Σπίτι” ή “Απόσταση 1,5 μέτρο” ή εκείνο το άλλο το “Μην αγγίζετε” το οποίο υπογραμμίζει την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και κάνει τη συν-ύπαρξη δύσκολη ή και ακατόρθωτη. “Ε με σκάσατε! Θα το κάνω μόνος μου επιτέλους!”, λέει ο ταλαίπωρος από τις κοινωνικές αντιφάσεις ηθοποιός.
Κι έπειτα είναι κι εκείνη η αβεβαιότητα που ρίχνει στάχτη στις εμπορικές προβλέψεις των θεατρικών παραγωγών κάνοντάς τες να μοιάζουν περισσότερο… αστρολογικές. Κι έτσι, μη έχοντας πουθενά να βασιστούν, οι θεατρικοί παραγωγοί παίζουν την παρτίδα με ασφάλεια επενδύοντας σε παραγωγές με μικρές οικονομικές απαιτήσεις.
Zoom, Live – streaming, μειωμένοι θεατές, απ’ όλα έχει ο θεατρικός μπαξές της πανδημίας με έναν και ΜΟΝΟ άνθρωπο να ΜΟΝΟλογεί επί σκηνής.  Ή από το σπίτι του. Ή απ’ όπου θέλει τέλος πάντων.

Scroll to top