O υποπτος κύριος Duran Lantink

Υπάρχει κάτι ύποπτο στα σώματα του Duran Lantink. Οι ώμοι έχουν ανέβει λίγο περισσότερο απ’ όσο επιτρέπει η ανατομία. Οι γοφοί βρίσκονται μερικά εκατοστά πιο πέρα από εκεί όπου τους άφησε η φύση. Ένα σακάκι έχει χάσει τον δρόμο του και καταλήγει στο κεφάλι. Ο κορσές δεν διορθώνει το σώμα: το μετακινεί. Κοιτάζεις καλύτερα. Το πρόβλημα δεν είναι στο μοντέλο. Κάποιος έχει πειράξει την πραγματικότητα.
Αυτός είναι ο Duran Lantink, ο Ολλανδός σχεδιαστής που τον Απρίλιο του 2025 ανέλαβε τη δημιουργική διεύθυνση του Jean Paul Gaultier. Ήταν μια επιλογή με αρκετό θράσος. Μετά την αποχώρηση του Gaultier από την πασαρέλα το 2020, ο οίκος είχε παραδώσει την haute couture διαδοχικά σε προσκεκλημένους σχεδιαστές — από τον Glenn Martens και τον Olivier Rousteing έως τη Simone Rocha και τον Haider Ackermann. Με τον Lantink σταμάτησε αυτή η περιφορά των καλεσμένων. Ο ίδιος ο Gaultier τον χαρακτήρισε «το νέο enfant terrible της μόδας». Δεν ήταν απλώς φιλοφρόνηση. Ήταν περίπου περιγραφή καθηκόντων.
Ο Lantink γεννήθηκε το 1988 στην Ολλανδία, σπούδασε τέχνη και μόδα στη Gerrit Rietveld Academie και στο Sandberg Instituut και δημιούργησε το δικό του label το 2016. Έγινε αρχικά γνωστός για κάτι σχεδόν βλάσφημο για τον κόσμο της πολυτέλειας: έκοβε ήδη υπάρχοντα επώνυμα ρούχα και τα ξανασυναρμολογούσε. Louis Vuitton μαζί με Gucci, Balenciaga δίπλα σε κομμάτια από vintage αγορές. Το αποκαλούσε upcycling· στην πραγματικότητα έμοιαζε συχνά με χειρουργείο μετά το κλείσιμο του καταστήματος. Το 2019 ήταν finalist του LVMH Prize και το 2023 κέρδισε ειδικό βραβείο ANDAM.
Το σώμα παρέμεινε το εργαστήριό του. Δεν τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα η γνωστή, καθησυχαστική δουλειά του ρούχου: να κολακεύσει. Το φουσκώνει, το συμπιέζει, του προσθέτει εξογκώματα, σηκώνει τους ώμους πάνω από τα αυτιά, μετακινεί τους γοφούς. Ακόμη και όταν οι κατασκευές του είναι αστείες, το αστείο έχει κάτι ελαφρώς ανησυχητικό. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά πόσο αυστηρά η μόδα έχει ορίσει επί δεκαετίες ποιο σώμα θεωρείται «σωστό». Ο Lantink παίρνει αυτή τη μηχανή και της χαλάει τις ρυθμίσεις.
Τον Ιούλιο του 2026 ήρθε η πρώτη του haute couture συλλογή για τον Jean Paul Gaultier. Και εκεί τα πράγματα ξέφυγαν εντελώς. Η αφετηρία του ήταν σχεδόν παράλογη: Λουδοβίκος ΙΔ΄ και Μαρία Αντουανέτα συναντούν το μέλλον. Μόνο που ο Lantink δεν έκανε ιστορικό costume drama. Πήρε το τελετουργικό σώμα των Βερσαλλιών και το πέρασε μέσα από ένα ψηφιακό ατύχημα.
Για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά looks σάρωσε τρισδιάστατα τον κορμό του μοντέλου Leon Dame. Πάνω στο ψηφιακό του αντίγραφο κατασκεύασε ένα καινούργιο σώμα: εσωτερικά κορσεταρισμένο, στραβωμένο προς τη μία πλευρά, σχεδόν σαν η ανθρώπινη φιγούρα να είχε υποστεί ένα στιγμιαίο computer glitch και το λάθος να είχε μείνει εκεί. Αλλού, κορσέδες εμφανίζονταν μετατοπισμένοι, σωλήνες καλυμμένοι με σατέν ή φτερά εκτόξευαν τούλι, ένα σακάκι φοριόταν ως κουκούλα. Η λογική του «αυτό φοριέται εδώ» είχε καταργηθεί.
Και αυτό ακριβώς τον συνδέει με τον Jean Paul Gaultier χωρίς να τον κάνει μιμητή του. Ο Gaultier είχε ήδη επιτεθεί στους κανόνες του φύλου, της καλής γεύσης και του «σωστού» σώματος. Έβαλε φούστες στους άνδρες, έκανε τον κορσέ εξωτερικό ένδυμα και μετέτρεψε το cone bra της Madonna σε εικόνα μιας ολόκληρης εποχής. Ο Lantink δεν αντιγράφει το cone bra. Παραλαμβάνει την άδεια να παραβεί τον κανόνα.
Κάπου εκεί βρίσκεται και η πιο θεατρική πλευρά της δουλειάς του. Αυτά τα ρούχα δεν περιμένουν ήσυχα πάνω στο σώμα. Του επιβάλλουν στάση. Το αναγκάζουν να κινηθεί διαφορετικά, να αποκτήσει άλλη σιλουέτα, ίσως και άλλο φύλο, άλλη ηλικία, άλλο είδος. Είναι κοστούμια με την ουσιαστική έννοια της λέξης: παράγουν χαρακτήρα.
Υπάρχει βέβαια πάντα ο κίνδυνος το πείραμα να καταντήσει gimmick. Ο ίδιος ο Lantink ακροβατεί συχνά πολύ κοντά σε αυτή τη γραμμή. Μόνο που προς το παρόν φαίνεται να απολαμβάνει ακριβώς εκείνο το σημείο όπου δεν ξέρεις αν αυτό που βλέπεις είναι υψηλή ραπτική, σάτιρα, performance ή ένα πολύ ακριβό αστείο.
Και ίσως αυτή να είναι η σωστή θέση για τον Jean Paul Gaultier. Ο οίκος που κάποτε έβγαλε τη μόδα από τα καλά της τρόπους δεν είχε ιδιαίτερο λόγο να αποκτήσει τώρα καλούς.