FormaFantasma-η μνήμη του ξύλου στη Serpentine Sackler Gallery του Λονδίνου

Στη βόλτα που κάναμε στα εικαστικά τεκταινόμενα της Ευρώπης εκείνο που βρήκαμε πιο ενδιαφέρον να σας παρουσιάσουμε είναι αυτό που γίνεται στην Serpentine Sackler Gallery. Αυτή η avant-garde gallery του Λονδίνου μας γνωρίζει τους Formafantasma. Eνα εικαστικό Ιταλικό δίδυμο που έχει πολύ ενδιαφέρον. Η έκθεση Campio που διοργανώνει έχουν την υπογραφή Andrea Trimarchi and Simone Farresin που είναι οι Formafantasma. Η έκθεση διαρκεί μέχρι το τέλος του χρόνου και βάζει αποφασιστικά την βιομηχανία ξύλου στην τέχνη. Εικαστικά γεγονότα, design, γλυπτά και εγκαταστάσεις με βασικό υλικό το ξύλο. Ο τίτλος Cambio (αλλαγή, ανταλλαγή)  σημαίνει  στην πραγματικότητα δύο πράγματα. Κατ΄ αρχάς είναι η προτροπή για μία ριζική αλλαγή του τρόπου που σχεδιάζουμε και χρησιμοποιούμε το περιβάλλον γύρω μας και άρα τη ζωή μας μέσα σ΄ αυτό. Αυτό που προτείνουν επί του προκειμένου είναι να αφουγκραστούμε την φύση ειλικρινά και να αξιοποιήσουμε την επιστημονική γνώση και την ιστορική εμπειρία γύρω από το ξύλο. Από την άλλη μεριά Cambium είναι το στρώμα των κυττάρων μεταξύ του φλοιού και του εσωτερικού του φυτού που το βοηθά να επικοινωνεί με το εξωτερικό περιβάλλον. Το ξύλο, ούτε λίγο ούτε πολύ, δημιουργήθηκε χάρη στα κύτταρα του Cambium. Σ’ αυτή την πανοπλία που δημιουργήθηκε μετά από φοβερούς κλιματικούς κραδασμούς, το ξύλο. Το campio λοιπόν είναι μία έκθεση (συγχωρέστε μας την έκφραση) με …εγκυκλοπαιδικές διαστάσεις. Έχει σχεδιαστεί για να επηρεάσει  όσους την επισκεφθούν.  Μιλά για την ιστορία του τοπίου, εξηγώντας πώς τα σημερινά δάση είναι τεχνητά αποτελέσματα και δηλώνει απερίφραστα δημιουργήθηκαν για να υποστηρίξουν ένα οικονομικό σύστημα που καταρρέει τώρα. Μέσα από τα ξύλινα γλυπτά των Formafantasma φανερώνεται το τεράστιο βάρος, που είχε η βιομηχανία ξύλου στο πέρασμα των αιώνων. Μόνο το πόσες αυτοκρατορίες στήθηκαν και κατέρρευσαν λόγω της αφθονίας η της έλλειψης δασών να σκεφτεί κανείς, αρκεί. Δεν χρειάζεται βέβαια να επισημάνουμε την οικολογική και άρα πολιτική διάσταση της έκθεσης και την ευαισθητοποίηση που εμπνέει. Απερίφραστα δηλώνεται ότι το ξύλο στο σώμα του έχει γραμμένη την πολύχρονη ιστορία της εκμετάλλευσης του και κατ΄ επέκταση της φύσης από τον άνθρωπο. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη λοιπόν ότι η έκθεση τελειώνει με έναν μονόλογο ενός δέντρου – γραμμένο από τον Emmanuelle Coccia. Που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κατηγορώ και μία προτροπή να θεωρούμε τα δάση ως κάτι ζωντανό και να τα  αντιμετωπίζουμε με σεβασμό.
Scroll to top