THE SHEEP SONG – FC Bergman

 

Μια εντυπωσιακή παράσταση, μια σύγχρονη παραβολή για τον φόβο αλλά και την έλξη που νιώθουμε  στο να αλλάζουμε την ζωή μας.
Η τραγωδία του ανθρώπου ως ένα φονταμενταλιστικό εξελισσόμενο ον.

Για την σαιζόν 2020-2021,οι  FC Bergman δημιούργησαν και παρουσιάζουν στην Avignon (L’autre Scene du Grand Avignon-Vedene) ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΡΟΒΑΤΟΥ. Mια παράσταση χωρίς λόγια για ένα ον που δεν είναι πια ευχαριστημένο με το είδος του. Αισθάνεται ότι είναι φτιαγμένο για πολλά περισσότερα  και η μοίρα του είναι να ζήσει μια ζωή πιο φαντασμαγορική από τους συντρόφους

To Ovis Orientalis είναι ένα αρχέτυπο πρόβατο. Ο πρόγονος όλων των σύγχρονων προβάτων και ο Avis είναι ένα πρόβατο τέτοιου είδους. Ετοιμάζεται να υποστεί την απόλυτη μεταμόρφωση την οποία επιδιώκει μια που είναι αποφασισμένος να παρακάμψει τους νόμους της μοίρας, της φυσικής και του καλού γούστου. Όμως αυτό δεν γίνεται αβίαστα όσο και αν ο Avis το θέλει. Σκοτεινά σύννεφα εμφανίζονται στον ορίζοντα και το ποδοβολητό από τις οπλές των προβάτων κάνουν την γη να τρέμει. Τραγουδώντας το γνωστό τραγούδι του Loy Reed, I’m So Free η θέληση για αλλαγή θα καταλήξει σε μία τραγωδία που μάλλον ήταν αναπόφευκτη.

 Yes I am Mother Nature’s son
And I’m the only one
I do what I want and I want what I see
Could only happen to me

I’m so free
I’m so free

Oh, please, Saint Germaine
I have come this way
Do you remember the shape I was in
I had horns and fins

I’m so free
I’m so free

Η εταιρεία FC Bergman  ιδρύθηκε το 2008 από έξι ανθρώπους του θεάτρου, ηθοποιούς καλλιτέχνες και δημιουργούς: τους Stef Aerts, Joé Agemans, Bart Hollanders, Matteo Simoni, Thomas Verstraeten and Marie Vinck. Έχουν σαν βάση το θέατρο Toneelhuis στην Antwerps του Βελγίου. Οι παραστάσεις τους διαθέτουν ένα μοναδικό θεατρικό ιδίωμα. Στη φόρμα τους συνυπάρχουν η αναρχία,το χάος ταυτόχρονα με την ποιητική εικαστικότητα τους. Οι παραγωγές τους συχνά έχουν σαν επίκεντρο την αέναη προσπάθεια ύπαρξης του ανθρώπου. Με σπάνια διορατικότητα και συνδυασμό στοιχείων του κινηματογράφου και του θεάτρου δημιουργούν ένα εντυπωσιακό σκηνικό χώρο.

Τους ενδιαφέρει πάντα να σκιαγραφούν ένα κόσμο όπου ο άνθρωπος παλεύει ενάντια στους ανεμόμυλους του μυαλού του.

La dernière nuit du monde – Fabrice Murgia

Είτε υπάρχει είτε όχι σαφής κι οριστικός «νικητής» στην σχέση μίμησης ανάμεσα στην τέχνη και την ζωή, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο η ζωή μοιάζει να παίρνει τα πρωτεία εμπνέοντας με την δυστοπική της πραγματικότητα την τέχνη. Κλασικά μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας εντάσσονται ξαφνικά με φόρα στα πάσης φύσεως ευπώλητα, και δυστοπικές ταινίες του παρελθόντος μετατρέπονται στα σινεφιλικά must της εποχής μας. Με το παρελθόν να δίνει την σκυτάλη του στο καλλιτεχνικό παρόν, το κοινό κι οι ίδιοι δημιουργοί δεν θέλγονται μόνο από τα ήδη υπάρχοντα, αλλά βρίσκουν εύφορο το έδαφος της πραγματικότητας για να εξερευνήσουν εκ νέου το είδος της δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας.

Κινούμενος σε αυτό το πλαίσιο ο Γάλλος συγγραφέας, Laurent Gaudé, παρουσιάζει στο Φεστιβάλ της Αβινιόν- Cloître des Carmes το νέο του έργο με τίτλο «The last night of the world» σε σκηνοθεσία Fabrice Murgia, εκκινώντας από την ιδέα ενός κόσμου που έχει πατάξει, με την βοήθεια ενός μαγικού χαπιού, την ανάγκη του ανθρώπου για ύπνου. Ο καθείς, λοιπόν, από εμάς λαμβάνει το ημερήσιο χάπι του και δεν χρειάζεται παρά 45 λεπτά ύπνου ημερησίως. Τα πλεονεκτήματα της νέας αυτής κατάστασης συνοψίζονται στην οικοδόμηση μιας νέας σχέσης με το χρόνο που περιλαμβάνει ,πλέον, την δυνατότητα για διασκέδαση χωρίς χασμουρητά, επικοινωνία με τους οικείους χωρίς ρολόγια και δουλειά χωρίς κόπωση. Με την παρουσίαση της επαναστατικής αυτής καθημερινότητας ως σημείο εκκίνησης, ο Gaudé μας παρουσιάζει την ιστορία της εξαφάνισης μιας εγκύου γυναίκας και της απεγνωσμένης αναζήτησης της από τον σύζυγο. Με αφορμή, λοιπόν, την ,εκ πρώτης όψεως, ρόδινη καθημερινότητα της «ανακουφιστικής» δυνατότητας για χαλιναγώγηση της ανάγκης μας για ύπνο, ο Gaudé μας ταξιδεύει σε ένα σύμπαν όπου ό,τι (μας) επιβάλλεται να λάμπει δεν είναι (ποτέ) χρυσός. Το ρόδινο σύμπαν των πρωταγωνιστών του καταρρέει και οι παραλληλισμοί με τον σύγχρονο φιλελευθερισμό προκύπτουν αγόγγυστα και μοιραία.

Ο Murgia έχει στήσει ανάμεσα σε δύο δέντρα ένα τοπίο που μοιάζει χιονισμένο και μια οθόνη που φιλοξενεί βιντεοπροβολές καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης δημιουργώντας μια παράσταση πολυμεσική που δεν απομακρύνεται, όμως, πολύ, αισθητικά, από τον ίδιο τον χώρο που την φιλοξενεί κι από το εδώ και τώρα του παρόντος χρόνου και τόπου. Οι πρώτες κριτικές μοιάζουν να διχάζονται αποκαλώντας την παράσταση από αργόσυρτη και πληκτική έως εικαστικά μαγευτική.

Με την δυστοπία να μην αποτελεί πλέον δυνητικό μέλλον αλλά εφικτό παρόν, ο καλλιτεχνικός χειρισμός της κρύβει τις δυσκολίες που ενέχει πάντα η άμεση καλλιτεχνική απεύθυνση στο επίκαιρο. Δεν παύει, όμως, να αποτελεί ένα τολμηρό καλλιτεχνικό στοίχημα για γερά καλλιτεχνικά στομάχια που δεν διστάζουν να αναμετρηθούν με το τώρα (μας).

Avec Fabrice Murgia, Nancy Nkusi

Texte Laurent Gaudé
Mise en scène Fabrice Murgia
Assistanat à la mise en scène Véronique Leroy
Scénographie Vincent Lemaire
Création vidéo Giacinto Caponio assisté de Dimitri Petrovi
Lumière Emily Brassier
Son Brecht BeuselinckTraduction anglaise Sue Rose

La Petite dans la forêt profonde-Παντελής Δεντάκης

Μια μικροσκοπική σκηνή επέλεξε ο Παντελης Δεντάκης για να ξετυλίξει τον μύθο των αδελφών Πρόκνη και Φιλομήλα αδελφών του Ερεχθέα, βασιλιά της Αθήνας. Σαν δύο παίκτες σκακιού, δύο ηθοποιοί κινούνται πρόσωπο και έχουν στην επιρροή τους τα πέντε πρόσωπα του έργου. Ο Παντελής Δεντάκης μετατρέπει μια ιστορία από τις μεταμορφώσεις του Οβίδιου ακολουθώντας το κείμενο του Philippe Minyana, σε ένα θέαμα που αποτελείται από θέατρο, μικρογλυπτά, βίντεο και ένα τρομακτικό μουσικό έργο. Η ιστορία διαδραματίζεται σε διάφορα επίπεδα, μεταξύ του απείρως μικρού και του απείρως μεγάλου μεγέθους, μεταξύ του άψυχου και του ζωντανού, μεταξύ του ζωντανού και του προβαλλόμενου.

Η Πρόκνη είναι παντρεμένη με τον Τηρέα, βασιλιά της Θράκης. Μετά τη γέννηση του γιου τους Ιτυ η Πρόκνη εκφράζει την επιθυμία να δει την αδερφή της Φιλομήλα. Καθώς μεταξύ Τηρέα και Πρόκνης δεν υπήρχε κάποια αγάπη, αφού ήταν γάμος κανονισμένος από τον πατέρα της Πρόκνης, ο Τηρέας άρχισε να την απατά με τη Φιλομήλα. Τότε η Πρόκνη έσφαξε τον γιο της και έδωσε το κρέας του στον Τηρέα για δείπνο. Αφού ο Τηρέας το αντιλήφθηκε, κατεδίωξε και τις δύο αδελφές. Τότε οι θεοί τις μεταμόρφωσαν, τη μεν Πρόκνη σε αηδόνι, τη δε Φιλομήλα σε χελιδόνι. Αλλά και ο Τηρέας μεταμορφώθηκε σε τσαλαπετεινό. Εκτοτε η Πρόκνη ως αηδόνι διαρκώς θρηνεί για το χαμό του γιου της, Ίτυ. Η Φιλομήλα ως χελιδόνι μεταναστεύει διαρκώς, δεν κελαηδάει ωραία και χτίζει τις φωλιές της κοντά στους ανθρώπους. Ο Τηρέας ως τσαλαπετεινός κράζει πάντα με αγωνία αναζητώντας τον γιο του.

Το έργο του Έλληνα σκηνοθέτη αμφισβητεί τη σχέση του ανθρώπου με το δικό του μέγεθος και τις στρατηγικές που χρησιμοποιεί για να προσπαθήσει να ελέγξει  το ανεξέλεγκτο. Με χιούμορ και κριτική διάθεση, παραθέτει μια ελληνική παροιμία που αγωνίζεται για τη μεγαλύτερη ταπεινοφροσύνη απέναντι στην αλαζονική και χειραγωγημένη μας κοινωνία «όταν οι θνητοί σχεδιάζουν κάτι, οι θεοί γελούν».

Γεννημένος στο Besançon το 1946, ο Philippe Minyana έχει γράψει περίπου σαράντα έργα, τα περισσότερα από τα οποία δημοσιεύονται από το Éditions théâtrales και το L’Arche éditeur. Ταυτόχρονα, εργάστηκε ως ηθοποιός και σκηνοθέτης ηθοποιών και ήταν συνεργάτης συγγραφέα στο θέατρο Dijon-Bourgogne από το 2001 έως το 2006.

Avec Katerina Louvari-Fasoi, Polydoros Vogiatzis

Texte Philippe Minyana
Traduction Dimitra Kondylaki
Mise en scène Pantelis Dentakis
Assistanat à la mise en scène Yorgos Kritharas
Sculpture Kleio Gizeli
Vidéo et lumières Apostolis Koutsianikoulis
Scénographie Nikos Dentakis
Costumes Kiki Grammatikopoulou
Musique Stavros Gasparatos en collaboration avec Yorgos Mizithras
Photographie Domniki Mitropoulou

Surtitres SuperTitles.gr
Traduction en anglais Ioanna Papakonstantinou 
Technique Panagiotis Fourtounis
Communication Yeorgia Zoumpa

Pinocchio(live)#2 – Alice Laloy

Η παράσταση με τον τίτλο «Pinocchio(live)#2» , ήρθε από TNP-Villerban σκηνοθετημένη από την άγνωστη σε μας Alice Laloy . Η παράσταση ξεχώρισε, εντυπωσίασε και προβλημάτισε το κοινό, στο ξεκίνημα του Φεστιβάλ της Αvignon,  εκεί όπου που πολλές φορές  η διάψευση των προσδοκιών και η αποκαθήλωση των μεγάλων ονομάτων δεν είναι κάτι ασυνήθιστο.


Από τα πρώτα λεπτά ο θεατής  αισθάνεται  ότι κάτι πρόκειται να συμβεί στον απόλυτα άδειο χώρο  ανάμεσα στα καθίσματα.
Ωστόσο αυτό που ακολουθεί είναι μια κοινή απλή εικόνα χαρούμενων γεμάτων ζωντάνια  παιδιών που μπαίνουν, κυλιούνται, κάθονται και κουβεντιάζουν στο χώρο παίζοντας με τα παιχνίδια τους. Τον θόρυβο της φυγής τους διαδέχεται μια ομάδα ανδρών και γυναικών που φορούν  γκρι φόρμες εργασίας και ξύλινα υποδήματα-κοθόρνους. Μοιάζουν  με μηχανές και σχηματίζουν την πρώτη εκπληκτική εικόνα  της  παράξενης τελετής που θα ακολουθήσει.
Μπροστά στα μάτια των θεατών  δημιουργούν τον δικό τους πάγκο εργασίας .Μόλις τον ολοκληρώσουν,  αυτοί οι άξιοι εργάτες-στρατιώτες της «Μητρόπολης»  αναζητούν  τα παιδιά τα οποία είναι ντυμένα άψογα με πανομοιότυπα φορμάκια.  Είναι  οι «κενές σελίδες» επάνω στις οποίες μπορούν πια να προβάλουν τις φαντασιώσεις τους αυτοί οι σύγχρονοι Τζεπέτο.

 Κόντρα στο παραμύθι του Carlo Collodi  το τελετουργικό αποκορύφωμα της  παράστασης της Alice Laloy συνίσταται στη μετατροπή των παιδιών σε μαριονέτες, μπροστά στα μάτια των θεατών. Η σκηνοθεσία αντιστρέφει το μύθο και ‘κει που ο διάσημος Πινόκιο από μαριονέτα γίνεται παιδί, εδώ τα παιδιά, πάντα ζωντανά και υπέροχα, γίνονται μαριονέτες στον κόσμο των ενηλίκων Τζεπέτο χάνοντας την παιδικότητα, τον αυθορμητισμό, την  ζωντάνια και την επαναστατικότητα που φέρνει κάθε τι νέο όταν γεννιέται.

Η  παράσταση   παίχτηκε έως τις 12 Ιουλίου στο Φεστιβάλ της Αβινιόν και θα μεταφερθέι στο  Καλοκαιρινό Φεστιβάλ του Παρισιού από τις  16 έως  τις 21 Ιουλίου.

Avec les enfants danseurs du Centre chorégraphique de Strasbourg : Pierre Battaglia, Stefania Gkolapi, Martha Havlicek, Romane Lacroix, Maxime Levytskyy, Rose Maillot, Charlotte Obringer, Nilsu Ozgun, Anaïs Rey-Tregan, Edgar Ruiz Suri, Sarah Steffanus, Nayla Sayde et les élèves de la classe d’art dramatique du Conservatoire de Colmar : Alice Amalbert, Jeanne Bouscarle, Quentin Brucker, Esther Gillet, Léon Leckler, Mathilde Louazel, Antonio Maïka, Jean-Baptiste Mazzucchelli, Louise Miran, Valentina Papic, Nina Roth, Raphaël Willems
et Norah Durieux, Elliott Sauvion Laloy

Conception et mise en scène Alice Laloy
Chorégraphie Cécile Laloy
Scénographie Jane Joyet
Musique Éric Recordier
Costumes Cathy Launois, Oria Steenkiste, Maya-Lune Thieblemont
Accessoires Antonin Bouvret, Benjamin Hautin, Maya-Lune Thieblemont
Conseil contorsion Lucille Chalopin, Lise Pauton
Assistanat à la chorégraphie Claire Hurpeau

Régie générale et lumière Julienne Rochereau 
Administration de production et tournée Sotira Dhima
Coordination et logistique Joanna Cochet

Production

Production Compagnie S’Appelle Reviens, Centre chorégraphique de Strasbourg
Coproduction Comédie de Colmar Centre dramatique national Grand Est Alsace, Festival Paris l’Été, Théâtre national populaire de Villeurbanne, Le Manège Scène nationale de Reims, Théâtre jeune public Centre dramatique national Strasbourg Grand Est
Avec l’aide des ateliers de construction du Théâtre national populaire de Villeurbanne pour la construction des établis et du lycée Paul Poiret de Paris (étudiants de Véronique Coquard et Maryse Alexandre) pour la confection des costumes.

La Compagnie S’Appelle Reviens est conventionnée par la Drac Grand Est et la Région Grand Est

INK από τον Δημήτρη Παπαιωάννου

Με τον υποχρεωτικό εγκλεισμό να μετατρέπει συχνά την συμβίωση, από παράδεισο σαρκικής έλξης σε κόλαση διενέξεων και πάσης φύσεως εισβολών σε ιδιωτικότητες και κεκτημένα, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μοιάζει να είναι, κι εκείνος, ένας από εμάς. Και εκκινώντας, εδώ, από την συγκρουσιακή σχέση έρωτα κι εγκλεισμού θέτει προσωπικές εμπειρίες και εκφραστικά μέσα στην υπηρεσία της νέας του παράστασης η οποία, κατά δήλωση του, προέκυψε κατά την διάρκεια της (παρατεινόμενης) καραντίνας.

Δηλώνοντας ότι επιθυμεί με το Ink να εξερευνήσει την ανθρώπινη επιθυμία, δημιουργεί μια ιστορία για δύο πρόσωπα, τον «κάτοικο» και τον «εισβολέα». Στο σύμπαν, λοιπόν, της παράστασης του ένας άντρας κατέχει, περιποιείται, οργανώνει τον προσωπικό «του» χώρο, όταν ένας άλλος άντρας (μάλλον) απρόσκλητος εμφανίζεται στην ζωή και την «ιδιοκτησία» του. Όσα θα ακολουθήσουν εκτείνονται από τον απόλυτο πόθο έως την τραγική βία, μοιάζοντας να συμβολίζουν τις διαφορετικές αποχρώσεις ενός έρωτα που -μοιραία- κατασπαράσσει τις ίδιες του τις σάρκες. Ενώ, ίσως εμπνεόμενος από την δυστοπία των ημερών, η χορευτική αυτή παραβολή για την ανθρώπινη επιθυμία δεν διαθέτει δραματικές εξάρσεις ούτε χρώματα και αποχρώσεις στο κόκκινο του πάθους. Αλλά, διαδραματίζεται σε ένα περιβάλλον ελάχιστου φωτός με μοναδικούς πρωταγωνιστές τα δύο σώματα, το σκοτάδι και το νερό επενδύοντας απόλυτα στην ατμόσφαιρα μιας ταινίας τρόμου ή (και) επιστημονικής φαντασίας.

Διαθέτοντας φανατικούς υποστηρικτές και κάποιους φανατικούς πολέμιους δεν παύει να αποτελεί δεδομένο ότι οι δουλειές του Δημήτρη Παπαϊωάννου αποτελούν εικαστικά δρώμενα υψηλής αισθητικής. Και πως ο ίδιος είναι αναμφισβήτητα ένας καλλιτέχνης που δεν διστάζει να δείχνει τα πάσης φύσεως δόντια των εκφραστικών του μέσων χωρίς να μασάει τα λόγια που προκύπτουν αβασάνιστα από την καλλιτεχνική φλέβα και την σκληρή του δουλειά.

Η παράσταση, λοιπόν, αυτή επιβεβαιώνοντας την διεθνή αναγνώριση του Δημήτρη Παπαϊωάννου πραγματοποιήθηκε σε παραγγελία του Φεστιβάλ του Τορίνο και έχει, ήδη, βρει διαφορετικές ευρωπαϊκές πατρίδες σε Ιταλία και Γαλλία. Αναμένοντας, λοιπόν, την ύπαρξη επικείμενης δυνατότητας να απολαύσουμε και εμείς την καινούρια αυτή δουλειά, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ανακοινώνει πως έχει ήδη στον προγραμματισμό του επόμενου έτους άλλη μία παράσταση του Παπαϊωάννου με τίτλο «Εγκάρσιο Προσανατολισμό». Και είτε αγαπάμε να μισούμε είτε (άκριτα) αγαπάμε την Στέγη και τον ίδιο τον Παπαϊωάννου, εκείνος, πάντα υπόσχεται ένα ακόμα οπτικά ερεθιστικό (υπέρ) θέαμα για να συνοδέψει την (post)covid χορο-θεατρική μας εποχή κι εμπειρία.

Distribution

Avec Šuka Horn + Dimitris Papaioannou

Costumes et décors Dimitris Papaioannou
Lumière Stephanos Droussiotis + Dimitris Papaioannou
Son David Blouin
Musique Antonio Vivaldi, Donald Novis, Gustav Mahler, Isham Jones, Leo Rapitis, Nick Cave, Sofia Vempo

Assistanat à la mise en scène et production Tina Papanikolaou
Assistanat à la mise en scène Stephanos Droussiotis
Direction technique Manolis Vitsaxakis

Manager de tournée – relations internationales – photo – vidéo Julian Mommert

Production

Production2WORKS
Coproduction Torinodanza Festival Teatro Stabile di Torino Teatro Nazionale (Turin), Fondazione Teatri Festival Aperto (Reggio Emilia)
Coproduction de la tournée Megaron – The Athens Concert Hall
Avec le soutien du Centre hellénique de Paris pour la 75e édition du Festival d’Avignon

Photos

«Βυσσινόκηπος» από τον Tiago Rodrigues

Ο πορτογάλος σκηνοθέτης Τιάγκο Ροντρίγκες άνοιξε το φεστιβάλ της Αβινιόν στο πάλαι ντε Παπ με τον «Βυσσινόκηπο» του Άντον Τσέχωφ. Και πως θα μπορούσαν να του το αρνηθούν αφού είναι ο επόμενος διευθυντής του Φεστιβάλ αλλα και εχοντας στον ρόλο της Λιούμποβα το βαρύ όνομα της Ιζαμπέλ Υπέρ.

Το φεστιβάλ επέστρεψε φέτος στην Αβινιόν μετά από ένα διάλειμμα λόγω πανδημίας. Με μια θεματογραφία που απ´ότι φαίνεται δεν είχε κάτι που να προσφέρει στο κοινό του μια κάποια λύτρωση (μέσω της τέχνης) μετά από αυτό που βίωσε η ανθρωπότητα.

Αντίθετα έφερε έργα με αναπόφευκτα ερωτήματα σχετικά με την οικολογία, τον φασισμό και την κοσμική δυσαρμονία.

Ο Ροντρίγκες είναι ένας δημοφιλής σκηνοθέτης που δεν φημίζεται  ότι ακολουθεί την πεπατημένη με τα έργα ρεπερτορίου.

Παρουσίασε έτσι έναν αμφιλεγόμενο «Βυσσινόκηπο» με μία λιτή και άδεια εικαστική και σκηνική παρουσία που χάθηκε κάπως στην απεραντοσύνη του Palais de Papes , τονίζοντας όμως έτσι το χάος της απόστασης που βιώνουμε εδώ και ενάμιση χρόνο. Έντονα χρώματα στα κοστούμια, εποχής δεκαετίας του 1970 με τους ηθοποιούς διάσπαρτους σε ένα πλήθος από (150) σύγχρονες καρέκλες που αν μη τι άλλο υπερτονίζουν τις αποστάσεις που έχουμε πάρει ο ένας απ’ τον άλλον. Από την άλλη μεριά, τρεις στύλοι φωτισμού δρόμου συγκρατούν τρεις τεράστιους πολυελαίους εποχής. Εικαστικά αντίθετα στοιχεία φτιάχνουνε μία γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος, της παιδικής ηλικίας και της μνήμης από πού προέρχεται και επιστρέφει η Λιούμποβα και του καταστροφικού μέλλοντος του ίδιου του Βυσσινόκηπου και γιατί όχι του ρεαλιστικού μας κόσμου. Οι γνώμες αντιφατικές γιατί αν περιμένετε να δείτε ένα όμορφο σπίτι ή έναν κήπο με ατελείωτα δέντρα στην ρωσική επαρχία, θα απογοητευτείτε. Και αν η Ίζαμπέλ Υπέρ, δεν έπεισε εντελώς στο ρόλο της, παρόλα αυτά ήταν μέρος ενός δυνατού δίδυμού με τον ηθοποιό Αντάμα Ντιόπ, να διαπρέπει στο ρόλο του Λοπάχιν.

Ο σκηνοθέτης Ροντρίγκες ενώ είναι αφοσιωμένος τόσο στο νατουραλισμό και τον υποστηρίζει με κάθε κόστος, δίνει παράλληλα στους ηθοποιούς του μεγάλη ελευθερία κίνησης πάνω στη σκηνή μια και το κείμενο δεν ακολουθείτε κατά γράμμα. 

Μία παράσταση που από ότι φαίνεται έχει ενδιαφέρον να την δει κανείς γιατί παρόλο τα αντικρουόμενα συναισθήματα κατάφερε να συγκινήσει και να ενταχθεί σε αυτή την περίεργη εποχή που διανύουμε.

Στο video που εξασφαλισε ο Hamlet η Isabelle Huppert υποστηρίζει ακριβώς αυτή την άποψη.

Με τους
Isabelle Huppert, Isabel Abreu, Tom Adjibi, Nadim Ahmed, Suzanne Aubert, Marcel Bozonnet, Océane Cairaty, Alex Descas, Adama Diop, David Geselson, Grégoire Monsaingeon, Alison Valence
Et Manuela Azevedo, Hélder Gonçalves (musiciens)

Texte Anton Tchekhov
Traduction André Markowicz et Françoise Morvan
Traduction en anglais pour le surtitrage Panthéa
Mise en scène Tiago Rodrigues
Collaboration artistique Magda Bizarro
Scénographie Fernando Ribeiro
Lumière Nuno Meira
Costumes José António Tenente
Maquillage, coiffure Sylvie Cailler, Jocelyne Milazzo
Musique Hélder Goncalves (composition), Tiago Rodrigues (paroles)
Son Pedro Costa
Assistanat à la mise en scène Ilyas Mettioui

Production

Production Festival d’Avignon
Coproduction Odéon-Théâtre de l’Europe, Teatro Nacional D. Maria II , Théâtre National Populaire de Villeurbanne, Comédie de Genève, La Coursive Scène nationale de la Rochelle, Wiener Festwochen, Comédie de Clermont Ferrand, National Taichung Theater (Taïwan), Teatro di Napoli – Teatro Nazionale, Fondazione Campania Dei Festival – Compania Teatro Festival, Théâtre de Liège, Holland Festival
Avec le soutien de la Fondation Calouste Gulbenkian et Spedidam pour la 75e édition du Festival d’Avignon
Construction décors Ateliers du Festival d’Avignon
Confections costumes Atelier du TNP de Villeurbanne
Avec la participation artistique du Jeune Théâtre Populaire
Residences La FabricA du Festival d’Avignon, Odéon – Théâtre de l’Europe
En partenariat avec France Médias Monde

Hamlet a l’ Imperatif κατά Olivie Py

Σαν σε ένα θεατρικό Νetflix ο πολύς Olivie Py, παρουσιάζει ένα Hamlet  a l’ Imperatif κομμένο σε επεισόδια με τίτλους όπως procrastination, la piece, Oedipe et Gertrude, Ophelie ne s’pas Tuee κλπ.

Στην αυλή του Jardin Ceccano μέρα μεσημέρι πάνω σ΄ ένα πατάρι και με σκηνικό μια βιβλιοθήκη οι ηθοποιοί εξαντλούν την θεατρικότητα τους διαβάζοντας το κείμενο.

Καλά διαβάσατε.
Kρατάνε τα χαρτιά στο χέρι και διαβάζουν τους ρόλους τους κινούμενοι έτσι όπως τους υπαγορεύει το ταλέντο τους. Γιατί ιδιαίτερη διδασκαλία και καθοδήγηση τουλάχιστον στην κίνηση δεν είδαμε. Σε μία μάλλον-επιεικώς-  εγκεφαλική σύλληψη ο Olivie Py συνδυάζει το Σαιξπηρικό κείμενο με κομμάτια από άλλους συγγραφείς από τον Μάρξ μέχρι τον Φρόυντ πιστεύοντας ότι ο Σαίξπηρ δεν κατάφερε να μας τα πει όλα και χρειαζόμασταν την δική του ανάγνωση του Αμλετ.

Γιατί όχι?

Όλα τα έχει ο μπαξές του μεταμοντέρνου.

O δικός μας Hamlet κατάφερε να “κλεψει” ένα μικρό απόσπασμα για να απολαύσετε και σεις έναν Αμλετ που μάλλον δεν θα μας μείνει αξέχαστος.

Με τους
Moustafa Benaïbout, Damien Bigourdan, Céline Chéenne, Redwane Rajel, Bertrand de Roffignac, Youssef Zendji, des citoyens amateurs de théâtre et des élèves de l’École régionale d’acteurs de Cannes et de Marseille : Zélie Gillet, Laurie Iversen, Roméo Mariani, Gaspard Raymond, Alexis Tieno, Sébastien Weber
Et Julien Jolly (musicien)

Texte original, traduction et mise en scène Olivier Py
Composition, percussions Julien Jolly
Assistanat à la mise en scène Bertrand de Roffignac aidé de Julien Masson

Production

Production Festival d’Avignon
Coproduction Le Théâtre Scène nationale de Saint-Nazaire
Avec la participation de l’École régionale d’acteurs de Cannes et de Marseille
Avec l’aide du Théâtre du Châtelet
En collaboration avec la bibliothèque Ceccano

Rawan Anani

Σοφία Γουργουλιάνη

H 43χρονη Rawan Anani γεννιέται και μεγαλώνει στα Παλαιστινιακά εδάφη έχοντας ως πατρίδα μια διαρκή σύρραξη και έναν κόσμο που βρυχάται εθνικισμό και «ξερνάει» πόλεμο. Ενώ, έχοντας ως θρησκευτικό υπόβαθρο τον Μουσουλμανισμό και την διαβόητη θέση που επιφυλάσσει στην γυναίκα, εμπνέεται τόσο από την εθνική όσο κι απ’ την γυναικεία ταυτότητα της.
Αν και έχει, πια, βρει πατρίδα εκτός Παλαιστίνης δεν παύει να δημιουργεί μία τέχνη προσανατολισμένη στην γυναίκα της πατρίδας της. Μία τέχνη που απεικονίζει την γυναίκα της Παλαιστίνης μακριά από αιματοβαμμένες κι αιματηρές συγκρούσεις, αλλά κοντά στην παράδοση. Οι γυναίκες της Anani φορούν τα παραδοσιακά παλαιστινιακά τους ενδύματα, δεν διαθέτουν όμως μάτια, μύτη και στόμα δίνοντας την αίσθηση μιας κούκλας που έχασε βιαίως τα όποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά της. Ενώ, η αισθητική της ισορροπεί ανάμεσα στην τρισδιάστατη απεικόνιση των πόλεων του Brugel και την γυναίκα της Frida Kahlo.

Μία καλλιτέχνης που χτίζει το καλλιτεχνικό της μέλλον μακριά από την Παλαιστίνη με μια καταγωγή, όμως, που δεν αποβάλλεται και δεν μπορεί παρά να χαράξει τον δρόμο μιας τέχνης που πάλλεται από συναίσθημα, από φρίκη κι από αναζήτηση ταυτότητας.

Mohamed Khalil

Σοφία Γουργουλιάνη

O Mohamed Khalil εγκαταλείπει την πατρίδα του, την AL- Walaja, ένα χωριό γειτονικό της Βηθλεέμ λίγο μετά την γέννηση του. Σε μια προσωπική και καλλιτεχνική Οδύσσεια περνά τα παιδικά του χρόνια στην Δαμασκό, φοιτά σε καλλιτεχνική ακαδημία της Δρέσδης και περνά δημιουργικά χρόνια στην Λευκωσία.

Κι αν ο επαναπατρισμός αποτελεί μοιραίο κάλεσμα της αναγκαίας ομηρικής σειρήνας, ο Khalil υποκύπτει στα τραγούδια της επιστρέφοντας στα πάτρια παλαιστινιακά εδάφη και βρίσκοντας μόνιμη πατρίδα στην Ramallah. Μαγεμένος, λοιπόν, από την παγκόσμια ελπίδα που προκάλεσαν οι θερμές χειραψίες του 1994 μεταξύ των Γιτζάκ Ράμπιν και Γιασέρ Αραφάτ υπό το άγρυπνο-πλην περιχαρές βλέμμα-του Μπιλ Κλίντον, ο Khalil επιστρέφει στην Παλαιστίνη στα 34 του. Πρόκειται, λοιπόν, για έναν καλλιτέχνη που θα ανδρωθεί καλλιτεχνικά σε μια μη-πατρίδα και σε έναν μη-τόπο που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να αποτελεί την ολοζώντανη τραγική ελπίδα του ψευδεπίγραφου των διεθνών συμφωνιών. 

Επιστρέφοντας, λοιπόν, γεμάτος πολιτική αισιοδοξία και δημιουργικό οίστρο μαγεύεται από την φύση της πατρίδας του, την ανοιχτωσιά των βουνών και την ασταμάτητη εναλλαγή των χρωμάτων της ημέρας με την νύχτα. Επιδίδεται, λοιπόν, σε έναν αφηρημένο νατουραλισμό αποδίδοντας χαρακτηριστικά αφηρημένης τέχνης σε κατά τα άλλα βουκολικά τοπία. Η διάψευση, όμως, των ελπίδων για οριστική αναγνώριση πατρίδας και εθνικής ταυτότητας θα χαρίσει στην τέχνη του μια τροπή που απομακρύνεται αργά -πλην απόλυτα αποφασιστικά- από κάθε μορφής βουκολικά βουνά και λιβάδια και στρέφεται οριστικά στον ανθρώπινο εξπρεσιονισμό.   Τα συναισθήματα του ριζοσπαστικοποιούνται αυτοβούλως και η οργή απέναντι στα τεκταινόμενα λαμβάνει ακουσίως θέση και στην τέχνη του. Τα χρόνια περνούν και ο ουρανός μετατρέπεται σε ανθρώπινες φιγούρες ,συχνά απογυμνωμένες από ρούχα κι από συναίσθημα, που μοιάζουν να παλεύουν μόνες απέναντι σε ορατούς κι αόρατους εχθρούς.  Ενώ το απέραντο μπλε του ίδιου ουρανού μετατρέπεται σε έναν δημιουργικό κι οργισμένο συγκερασμό χρωμάτων και σε μια σύγκρουση χωρίς χρωματικό νικητή.

Είκοσι επτά χρόνια μετά ζει ακόμα στην Παλαιστίνη. Είκοσι επτά χρόνια μετά ο οργισμένος κι οργιώδης ανθρώπινος εξπρεσιονισμός του είναι, ακόμα, επίκαιρος.

Lina Abojaradeh-Αρχιτέκτων και ακτιβίστρια

Ερευνα : Νίκος Καμτσής

Είναι αρχιτέκτων μηχανικός και καλλιτέχνης ακτιβίστρια. Πρόσφατα αποφοίτησε από την Lazord Fellowship και είναι επί του παρόντος συντονιστής προγράμματος στο Global Nomads Group, μια διεθνής ΜΚΟ που είναι αφιερωμένη στην προώθηση του διαλόγου μεταξύ των νέων.

Η Lina Abojaradeh έχει περάσει τα τελευταία 10 χρόνια χρησιμοποιώντας καλλιτεχνικά μέσα για να πει την ιστορία της Παλαιστίνης και της Μέσης Ανατολής.  Ξεκίνησε επίσης την κοινωνική πρωτοβουλία Archismile, η οποία λειτουργεί τα τελευταία 5 χρόνια για να εμπλέξει τους νέους σε ενεργές συλλογικότητες μέσω της τέχνης. Πιο πρόσφατα, το Archismile συμμετείχε στη Διάσκεψη Κορυφής της Παγκόσμιας Κυβέρνησης του 2019 στο Ντουμπάι.
Ο ακτιβισμός της ξεκίνησε όταν μετακόμισε από τις ΗΠΑ στην Ιορδανία ως μαθητής γυμνασίου και γνώρισε τον παππού της για πρώτη φορά. Ερωτεύτηκε μια πατρίδα για την οποία δεν γνώριζε ποτέ, μέσα από τις ιστορίες του για τη ζωή στην Yaffa της Παλαιστίνης.
Έχει εκθέσει τα έργα της και μίλησε για τη σημασία της ειρηνικής αντίστασης μέσω της τέχνης σε αμέτρητες εκδηλώσεις στην Ιορδανία, την Τουρκία, την Τυνησία, τις ΗΠΑ, την Ιρλανδία και την Αργεντινή.

Το έργο της ξεχωρίζει συνδυάζοντας τέχνη, μέσα μαζικής ενημέρωσης και ποίηση για να διηγηθεί ανθρώπινες ιστορίες και έχει παρουσιαστεί σε πολλές εκδηλώσεις και εκθέσεις. Στο συνέδριο των Παλαιστινίων του Εξωτερικού στην Κωνσταντινούπολη, παρουσίασε την έκθεση «Παλαιστίνιες γυναίκες, αντίσταση πίσω από τα τείχη». Το ίδιο έγινε στην Αργεντινή , καθώς και άλλες εκδηλώσεις στην Τυνησία, τις ΗΠΑ και την Ιορδανία. Το βίντεό της “Χρώματα της Ιντιφάντα” (ο Hamlet το ανακάλυψε και το βλέπετε με ένα click) χρησιμοποιήθηκε ως τρέιλερ για το φεστιβάλ του Μπέλφαστ αφιερωμένο στην τέχνη της Παλαιστίνης και  έχει μεταφραστεί σε 4 άλλες γλώσσες.
Μια άλλη από τις ταινίες μικρού μήκους της, “I Am Limitless” κέρδισε τον διαγωνισμό Plural + Film του 2017 και την εκστρατεία IAAM και προβλήθηκε στα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ. Τώρα εμφανίζεται σε προγράμματα σπουδών σε όλο τον κόσμο. Έχει επίσης κερδίσει διαγωνισμούς ποίησης σε εθνικό επίπεδο. Η ποίηση της εξερευνά θέματα όπως οι πρόσφυγες και ο πόλεμος.

Το έργο της Lina Abojaradeh εμπνέει και άλλους καλλιτέχνες να χρησιμοποιούν την τέχνη ως εργαλείο έκφραση και αντίστασης σε όλες τις μορφές καταπίεσης.

Scroll to top