Lovers Rock του Steve McQueen

Ο Steve McQueen δημιούργησε για το BBC μία σειρά ταινιών οι οποίες αναμένεται να προβληθούν τον Νοέμβριο. Μία, λοιπόν, εξ’ αυτών βρήκε το φεστιβαλικό της σπίτι στο London Film Festival. Οι πρώτες κριτικές, μιλούν για μια καθόλα υπνωτιστική εμπειρία όπου μπλέκονται ατέλειωτες σεκάνς χορού με σκηνές ελεύθερου έρωτα και στιγμές βίας. Μια ταινία για όλα εκείνα τα Σαββατόβραδα που μας υποσχέθηκαν ότι δεν θα τελειώσουν ποτέ.

LIMBO του Ben Sharrock

O Βρετανός Ben Sharrock στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του μετά το πολυβραβευμένο Pikadero μας αφηγείται, αυτή την φορά, την ιστορία ενός νεαρού Σύριου μουσικού. Ο Ομάρ, λοιπόν, βρίσκεται σε ένα απομακρυσμένο νησί της Σκωτίας ,μακριά από την μουσική του και από την οικογένεια του, περιμένοντας να εγκριθεί η αίτηση ασύλου που έχει καταθέσει. Κι εμείς, σύμφωνα με τις κριτικές, αναμένουμε μια ευαίσθητη κωμικοτραγική ματιά-αλά Άκι Καουρισμάκι- πάνω στο σκληρό πρόσωπο της ανθρωπιστικής κρίσης.

Never Gonna Snow Again της Malgorata Szumowska

Με υποψηφιότητες και βραβεία σε σημαντικά κινηματογραφικά φεστιβάλ η Malgorata Szumowska παρουσιάζει την, υποψήφια για Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, ιστορία ενός Ρώσου μασέρ που αναδεικνύεται σε «πνευματικό γκουρού» μιας ομάδας εύπορων αστών πελατών του. Οι κριτικοί μιλάνε για μία από τις πλέον weird ταινίες της χρονιάς, ικανή να αποκτήσει φανατικούς εχθρούς αλλά και θαυμαστές. Εμείς ξανά-θυμόμαστε τις υπέροχες σάτιρες των απανταχού αστικών κοινωνιών του Λουί Μπουνιουέλ και ανυπομονούμε.

Days του Ming-Liang Tsai

O Ming-Liang Tsai με καταγωγή από την Μαλαισία και γνωστός θαμώνας των απανταχού κινηματογραφικών φεστιβάλ εδώ και πάνω από 20 έτη, επανέρχεται με την υποψήφια για Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου ταινία του, «Days».  Με το γνώριμο αισθητικό και κινηματογραφικό του στυλ της αργής αφήγησης και των στατικών πλάνων βασίζεται εδώ σε μια τυχαία γνωριμία δύο ανδρών για να αποτυπώσει την αστική μοναξιά σε μια ιστορία φτιαγμένη από 46, μόνο, διαφορετικά πλάνα. Ένα σινεφιλικό πείραμα ικανό

Mogul Mogwli του Bassam Tariq

Ερχόμενος με φόρα από το Βερολίνο όπου κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στο Panorama του Φεστιβάλ, ο Bassam Tariq προσγειώνεται στο Λονδίνο με την ιστορία ενός Βρετανού ράπερ με πακιστανική καταγωγή. Ο Tariq θα πιάσει το νήμα της ιστορίας του από την στιγμή όπου η μουσική καριέρα του Zed δείχνει επιτέλους να του χαμογελάει και να του χαρίζει την πρώτη μεγάλη του περιοδεία. Ένα, όμως, αυτοάνοσο νόσημα θα σημάνει το τέλος της περιοδείας και της πιθανότητας μιας λαμπρής καλλιτεχνικής πορείας. Οι πρώτες κριτικές μιλάνε για μια μαύρη κωμωδία που ξέρει να κοιτάζει κατάματα την ίδια της την δραματική θεματολογία απορρίπτοντας εύκολους και αναίτιους μελοδραματισμούς. Αλλά και για μια σαρωτική ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή της, RizAhmed.

LONDON FILM FESTIVAL-BFI, ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Το αφιέρωμα  εξ΄ολοκλήρου επιμελήθηκε η Σοφία Γουργουλιάνη

To London Film Festival δείχνει να βρίσκει, σε δύσκολες εποχές, την χρυσή τομή ανάμεσα στην ασφάλεια συντελεστών και κοινού και στην ανάγκη για διατήρηση της μαγείας της κινηματογραφικής αίθουσας. Έτσι, προσφέρει ένα μεγάλο μέρος των ταινιών των διαφορετικών τμημάτων του σε online προβολές, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τις δια ζώσης προβολές.  Εξασφαλίζει,όμως, στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, την τήρηση των αναγκαίων αποστάσεων αυξάνοντας τον αριθμό των αιθουσών, αλλά και των πόλεων στις οποίες πραγματοποιούνταιοι προβολές. Κάνει πράξη, με τον τρόπο αυτό, τόσο την ενεργή στήριξη στην ύπαρξη της τέχνης ως πράξης κοινωνικής αλλά και την αναγκαία αποκέντρωση των καλλιτεχνικών δράσεων, εξασφαλίζοντας προβολές σε μια σειρά πόλεων και εκτός Λονδίνου. Ανοίγοντας, λοιπόν, την αυλαία μιας φεστιβαλικής και κινηματογραφικής σεζόν, που πολλοί έσπευσαν να την «πεθάνουν» πριν ακόμα γεννηθεί, το London Film Festival μας χαρίζει –πέρα από την αναγκαία αισιοδοξία- και μια πρόγευση του σινεφιλικού μας χειμώνα.

Το καλοκαίρι αυτό είναι παρελθόν και οι κινηματογραφικές αίθουσες έχουν μάθει χρονιά τώρα να περνούν τα καλοκαίρια μόνες. Βάζουν συχνά στις ίδιες τους τις μεγάλες οθόνες τις αγαπημένες τους ταινίες και τις βλέπουν ξανά και ξανά μέχρι να περάσει το δύσκολο καλοκαίρι. Τα βελούδινα καθίσματα σκάνε από την ζέστη και τα χαλιά στο πάτωμα προσπαθούν μάταια να δροσιστούν. Ξέρουν, όμως, ότι μαζί με τα πρώτα δροσερά πρωινά επιστρέφετε εσείς. Κι επιστρέφουμε κι εμείς. Και μαζί με σας, και μαζί με μας, οι κινηματογραφικές αίθουσες είναι ,κι εκείνες, έτοιμες να βρουν τις νέες αγαπημένες τους ταινίες. Είναι έτοιμες να χαμογελούν όταν φιλιόμαστε στα σκοτεινά, να δυσανασχετούν όταν αργούμε. Και όταν γελάμε, να γελάνε κι αυτές. Ας μην τις προδώσουμε.

Η Sofia Loren ξανά στα πλατώ

Σοφία Γουργουλιάνη, Οκτώβριος 1, 2020

Το 1940, η Σοφία Λώρεν είναι 6 χρονών. Η μητέρα της την πιάνει από το χέρι. Τριγυρνάνε δυο τους στους δρόμους της Ιταλίας. Ο πατέρας της δεν θα την αναγνωρίσει ποτέ.
Το 1950, η Σοφία Λώρεν είναι 16 χρονών. Σε έναν διαγωνισμό ομορφιάς γνωρίζει τον Κάρλο Πόντι. Ο Κάρλο είναι 22 χρόνια μεγαλύτερος της και έχει δύο παιδιά. Το Βατικανό δεν του δίνει την άδεια να πάρει διαζύγιο από την πρώτη του σύζυγο. Κάρλο και Σοφία παντρεύονται στο Μεξικό. Το Βατικανό δεν αναγνωρίζει τον γάμο τους. Ο Κάρλο παίρνει διαζύγιο στη Γαλλία. Κάρλο και Σοφία παντρέυονται. Μετά από δύο αποβολές έρχεται ,το 1968, ο πρώτος γιος και το 1973 ο δεύτερος, ο Edoardo.
To 1975 την ώρα που θηλάζει τον Edoardo, η Σοφία, διαβάζει το μυθιστόρημα του Roman Gary “The Life before us”. Δακρύζει και θυμάται την μάνα της. Η Madame Rosa, η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, της την θυμίζει. Κοιτάζει τον Edoardo. Μοιάζει στον πατέρα του. Συνεχίζει να θηλάζει.
Σήμερα, ο Edoardo Ponti είναι σκηνοθέτης ,βραβευμένος στο Φεστιβάλ της Τribecca, για την ταινία «Il turno di notte lo fanno le stelle» το 2013.
Ο Εdoardo Δεν το είπε στην Σοφία, αλλά τρία χρόνια πριν πέταξε όλη την σαβούρα από το παλιό εξοχικό. Δεν το είπε στην Σοφία, αλλά θαμμένο κάτω από βιβλία με συνταγές για pizza και pasta  βρήκε το“The Life before us”. Δεν το είπε στην Σοφία, αλλά στην MadameRosa, βρήκε αμέσως την επόμενη κινηματογραφική του ηρωίδα. Δυο μήνες μετά την πήρε τηλέφωνο.

«Εdoardo ciao»  
«Μαμά, διάβασα την Madam Rosa»
«Edoardo, καθάρισες το εξοχικό;»
«Μαμά, θα την κάνουμε ταινία»
«Edoardo, η Madame Rosa μου θυμίζει την γιαγιά»
«Μαμά, εσύ θα την παίξεις.»

Μετά από 10, λοιπόν, χρόνια η Σοφία Λώρεν επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη για την Madame Rosaκαι για τον Edoardo. Ο γιος της διασκευάζει και σκηνοθετεί το μυθιστόρημα του Romain Gary και η Σοφία Λώρεν ενσαρκώνει μία επιζήσασα του Ολοκαυτώματος, πρώην πόρνη και νυν προστάτιδα των παιδιών εκδιδόμενων γυναικών που βρήκαν το θάνατο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Madame Rosa παλεύει με τα γηρατειά και την ασθένεια και το ρόλο του αφηγητή στην ιστορία παίρνει ο Momo ένα 10χρονος Σεναγαλέζος προστατευόμενος της.
Σύμφωνα με την Σοφία Λώρεν πρόκειται για μια ταινία που ξέρει πως να ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό, το τραγικό και τον αναπόφευκτο μελοδραματισμό. Σοφία και Edoardo, σε μια υπόθεση οικογενειακή, βάζουν τα δυνατά τους για να μας συγκινήσουν σε μια ταινία με τον τίτλο «The Life Ahead us» που θα κυκλοφορήσει στο Netflix στις 13 Νοεμβρίου. Και οι Χολιγουντιανές γλώσσες ήδη την θέλουν να θέτει υποψηφιότητα για τα μεγάλα κινηματογραφικά βραβεία.

Η ώρα του TIFF (Toronto International Film Festival)

To Toronto International Film Festival είναι ένα από τα λίγα φεστιβάλ που αρνήθηκαν να υποκύψουν στους εκβιασμούς του Covid και πραγματοποιήθηκαν. Με τα χίλια ζόρια, με πολύ λιγότερες συμμετοχές, με ένα μεγάλο μέρος του να πραγματοποιείται virtually αλλά πραγματοποιείται. 10 με 20 Σεπτεμβρίου.
10 με 20 Σεπτεμβρίου.
O Hamlet φανατικά υποστηρίζει ότι οι δημιουργοί πρέπει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης πάνω στη σκηνή, στην οθόνη, να παίζουν, να σκηνοθετούν, να κάνουν μουσική, να ζωγραφίζουν.
Δεν είναι για να εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία για αποχή και για ραχάτι. Ο Covid είναι σοβαρό πράγμα και πρωτόγνωρο αλλά δεν είναι ικανός να σταματήσει το μυαλό να σκέπτεται, την φαντασία να πετάει και τους καλλιτέχνες να δημιουργούν.
Έτσι, χωρίς να το σκεφτεί πολύ έστρεψε το ενδιαφέρον του στην Καναδική μεγαλούπολη και σας φέρνει τα νέα από κει.
Ναι! Δεν είναι αυτό που ονειρεύτηκαν για το TIFF 2020 οι υπεύθυνοι και επικεφαλείς του, αλλά δηλώνουν ότι άκουσαν τις φωνές των παραγωγών και των δημιουργών που ήθελαν να δείξουν την δουλειά τους και να κριθούν από κοινό και κριτικούς. «Οφείλουμε να σεβαστούμε την θέληση τους και να κάνουμε το καλύτερο για να πραγματοποιήσουμε το φεστιβάλ» δήλωσε η executive director Joana Vicente και ο artistic director Cameron Bailey.
H Vicente δήλωσε με λίγα λόγια και σταράτα ότι : «Θα είναι μια τροποποιημένη έκδοση του φεστιβάλ. Θα σεβαστούμε τις social distancing επιταγές. Μπορεί να μην κρατήσουμε έξι πόδια απόσταση αλλά μία τουλάχιστον θέση ανάμεσα στους θεατές θα υπάρχει. Και υπάρχει και η τεχνολογία. Η ψηφιακές δυνατότητες μας δίνουν ένα advantage. θα είναι ένα «υβριδικό φεστιβάλ» φέτος προσθέτει. «Αν και προτιμώ ένα δημόσιο φεστιβάλ με πολύ κόσμο, θα κάνουμε χρήση της τεχνολογίας και του virtual όσο πιο πολύ μπορούμε.  
Ψηφιακό η όχι το TIFF αγνοεί και σνομπάρει τον Covid και είναι εκεί.

Εκεί είναι και ο  Ηamlet λοιπόν, να τρέχει από παρουσίαση σε παρουσίαση και από συζήτηση σε συζήτηση. Και αφού παρακολούθησε την κουβέντα του Denzel Washington με τον Barry Levinson για την σκηνοθεσία, της Ηalle Βerry (που κάνει και αυτή το ντεμπούτο της σαν σκηνοθέτης με το Βruised) με την Regina King, είδε (μέσα στα πολλά που προσφέρει το TIFF) τρία φιλμ και τα παρουσιάζει. Τρία καθαρά γυναικεία φιλμ. Τα δύο μάλιστα έχουν και την  υπογραφή γυναικών, ταλαντούχων και πολυβραβευμένων.

Κάντε clickπάνω στις εικόνες του slider για να μάθετε για το αντιρατσιστικό
ONE NIGHT IN MIAMI  της Regina King
το ψυχολογικό road movie NOMADLAND   της Chloe Zhao
και την ευαίσθητη σχέση της Kate Winslet και Saoirse Ronan  στο AMMONITE  του Frances Lee

Για περισσότερα η δείτε το 10λεπτο video με την παρουσίαση από  την executive director Joana Vicente και τον artistic director Cameron Bailey.

Nomadland, o θρίαμβος της Frances McDormand

Έχοντας ήδη στο ενεργητικό της μία από τις πλέον ιδιαίτερες αμερικάνικες ταινίες των τελευταίων ετών, το «Rider», η Chloe Zhao, επιστρατεύει την υπέροχη Frances McDormand, για να μας αφηγηθεί την ιστορία μιας γυναίκας που βρέθηκε, μετά την κρίση του 2008, να γυρνά την Αμερικάνικη Δύση σε ένα βανάκι. Κι αν η πρόσφατη αμερικανική ιστορία και η αναζήτηση της αμερικάνικης ταυτότητας μέσα από κρίσεις, επικρίσεις κι επιθέσεις δεν σας συγκινεί, η Chloe Zhao υπόσχεται να μας κρατήσει μακριά από εύκολα συμπεράσματα και αναίτια δάκρυα.

Με αφορμή το Festival του Τορόντο γραφαμε για το NOMADLAND

H Jessica Bruder αφηγείται μία απολύτως ρεαλιστική ιστορία.
Η κινέζα Cloe Zhao γράφει και σκηνοθετεί. 
Και η Frances McDormand πρωταγωνιστεί

Nomadland.
Στο αχανές τοπίο της Αμερικανικής ενδοχώρας η Frances McDormand οδηγεί το παλιό βανάκι της που έχει μετατρέψει σε σπίτι. Δεν έχει άλλη επιλογή αφού έχασε το σπίτι της στην πρόσφατη οικονομική κρίση που χτύπησε το Αμερικάνικο όνειρο  μετά την κατάρρευση της Leamam brothers.
Η Fern οπλισμένη με μια ισχυρή θέληση (ποία άλλη θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο καλύτερα από την Frances McDormand?) δουλεύει όπου βρει και μετά  παίρνει πάλι τους δρόμους πηγαίνοντας από πολιτεία σε πολιτεία. Δεν είναι άστεγη είναι απλώς ξεσπιτωμένη. Υπάρχει διαφορά.
Στο δρόμο της βρίσκει μία κοινότητα άλλων σύγχρονων νομάδων και εκεί σταματάει. Η καρδιά της σκιρτά για έναν άνδρα (David Strathairn) που το σμίξιμο μαζί του μοιάζει ιδανικό. Αλλά τον χρειάζεται?
Χρειάζεται μόνιμους δεσμούς που την δένουν με ανθρώπους και τόπους?
Το ταξίδι της λοιπόν δεν είναι μόνο πάνω στην άγνωστη γη της πάλαι ποτέ αμερικάνικης επαγγελίας αλλά και ένα ταξίδι μέσα της. Στο νου και στην ψυχή της.
H Fern της απίστευτης Frances McDormand, δουλεύει σε όποια δουλειά βρεθεί μπροστά της, προσπαθεί ξανά και ξανά, αποτυγχάνει και ξαναπροσπαθεί. Στις αχανείς εκτάσεις της Αμερικής και στον ανελέητο ουρανό βρίσκει, βλέπει και χάνει  τον εαυτό της και μέσα από τα μάτια της βλέπουμε και μείς την σημερινή Αμερική.
Η Cloe Zhao μετά το” Song my brothers taught me” που γύρισε στη Νότια Ντακότα και παίχτηκε στο Sundance και το βραβευμένο στις κάννες (και όχι μόνο) με Art Cinema Award “Rider” μας φέρνει το Nomadland. Δηλώνει έτσι απερίφραστα πόσο την γοητεύουν τα road movies, αχανείς εκτάσεις της Αμερικής, αλλά και η χρήση μη επαγγελματιών ηθοποιών στα cast της.
Δεν ξέρουμε αν και πως θα συνεχίσει σ΄ αυτά τα μονοπάτια του ταξιδιού και της ενδοσκόπησης κλείνοντας ένα συμβόλαιο με την Marvel για να σκηνοθετήσει μία ταινία με super ήρωες με τον τίτλο «Eternals” που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο post production.

Play Video

Ammonite λέγεται ο νέος θρίαμβος της Kate Winslet

Με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, «God’s Own Country» να τον κατατάσσει αμέσως στην κλειστή, πλην ελπιδοφόρα, κάστα των ταλαντούχων νέων δημιουργών, ο Francis Lee, επανέρχεται τρία χρόνια μετά με το «Ammonite». Κι αν στην πρώτη του ταινία επέλεξε το σκληρό πρόσωπο ενός έρωτα μεταξύ δύο νεαρών ανδρών στο σήμερα της βρετανικής επαρχίας, εδώ, επιλέγει το ίδιο σκληρό πρόσωπο μεταξύ όμως γυναικών, στο έτος 1840 της βρετανικής επαρχίας. Και διαθέτοντας πλέον στο cast του τις χολιγουντιανές σταρ Kate Winslet και Saoirse Ronan μας χαρίζει μια κινηματογραφική ιστορία για τον μαγικό φτερωτό θεό που ξέρει να κάνει όσα μας χωρίζουν να μας δένουν στα αξεδιάλυτα ερωτικά δίχτυα του.

Με αφορμή το Festival  του Τορόντο  γράφαμε για το Ammonite

 

Η Kate Winslet και η Saoirse Ronan πρωταγωνιστούν σε αυτήν την ακραία ιστορία αγάπης ανάμεσα σε μία μοναχικό παλαιοντολόγο και μια πλούσια, μελαγχολική και καταθλιπτική σύζυγο στο Dorset του 19ου αιώνα.
Η Kate Winslet και η Saoirse Ronan έδειξαν και πάλι τις εξαιρετικές υποκριτικές ικανότητες τους και γέμισαν με ένταση την οθόνη,
Το Ammonite όμως έχει μία σπάνια ευαισθησία και την περιγράφει με απίθανα ζωντανά και συναρπαστικά χρώματα. Σε αυτήν την ιστορία μιας επιστήμονος και μιας νέας γυναίκας που αλλάζει τη ζωή της, οι  Kate Winslet και η Saoirse Ronan προσφέρουν εικόνες πρωτόγνωρου συγκινησιακού ηλεκτρισμού.
Η Mary Anning (Winslet) αφιερώνει τις μέρες της στο Dorset της Νοτιοδυτικής Αγγλίας για να ανακαλύψει και καταλογογραφήσει απολιθώματα αμμωνιτών*, όμορφων θαλάσσιων πλασμάτων εξαφανισμένων εδώ και 2,5 εκατ χρόνια.  Στις αρχές του 19ου αιώνα, αυτό δεν είναι δουλειά για μια γυναίκα και καμία ανδροκρατούμενη επιστημονική κοινότητα δεν την δέχεται.  Έτσι η Μαίρη δουλεύει μόνη της, ακόμη και όταν άνδρες επιστήμονες έρχονται και θέλουν να δουλέψουν κοντά της και να δανειστούν από την έρευνα, την γνώση και το έργο της. Έτσι γίνεται και κάποιος από αυτούς φέρνει μαζί του τη μελαγχολική νεαρή σύζυγό του την Charlotte (Saoirse Ronan), που στη συνέχεια την εγκαταλείπει εκεί για να επιστρέψει στο Λονδίνο.
Οι δύο γυναίκες μένουν μόνες  και δεν έχουν τίποτα άλλο από το να στραφούν η μία στην άλλη.
Ο Francis Lee έχει ταλέντο στις θυελλώδεις ιστορίες αγάπης. Αυτό το ξέρουμε από την προηγούμενη βραβευμένη ταινία του God’s Own Country. Επίσης ξέρουμε ότι προτιμάει ανεμοδαρμένα βραχώδη τοπία. Άρα η παραλία του Lyme Regis μεταξύ Σαουθάμπτον και Έξετερ είναι ότι πρέπει για να ανακαλύψει η Mary Anning τα απολιθώματα της και τον έρωτα. O Lee καταφέρνει να αναδείξει με εξαιρετική δύναμη, κάτω από τον εγγενή θυμό της Mary και τον πόνο της Charlotte, μια συναισθηματική καταιγίδα που ενώνει τις δύο γυναίκες. Ιδανικές ερμηνεύτρια  η Saoirse Ronan στον ρόλο της Charlotte, ενώ η Kate Winslet κάνει (για άλλη μια φορά) τον καλύτερο ρόλο της καριέρας της. 

Οι αμμωνίτες ήταν κάποτε πλάσματα της θάλασσας και ανήκαν στην κατηγορία των κεφαλόποδων

Scroll to top