Οξφόρδη-The Eagle and Child

Ειρήνη Γιαβάση

The eagle and child
49 St Giles’, Oxford OX1 3LU, UK

Βρίσκεσαι στην Οξφόρδη, σε αυτό το γραφικό προάστιο της Αγγλίας, το μάτι σου έχει σαρώσει τα γοτθικά κτίσματα, πύργους και ναούς και θες πραγματικά να ολοκληρώσεις τη βόλτα σου με μία κρύα, draft μπύρα, τηγανιτές πατάτες, χοιρινό με γλάσο από μέλι ή ψητό βοδινό. Ρώτα για το Eagle and child, ή αλλιώς την pub με το κωδικό όνομα «bird and baby». Μία πλάκα στον τοίχο και μερικά βιβλία πίσω από την μπάρα ζωντανεύουν τον Tolkien και C. S. Lewis παραδίπλα. Διαβάζουν φωναχτά τα χειρόγραφα του Άρχοντα ή Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα κάποιο μεσημέρι Δευτέρας ή Τρίτης του 1950. Γύρω τους, άλλα μέλη της ομάδας των Inklings, ο Charles Williams, ο  Owen Barfield, ο  Hugo Dyson, ακούν με ευχαρίστηση τις φανταστικές τους ιστορίες, κάνουν καίριες ερωτήσεις που άλλαξαν έστω και μία παράγραφο από τα διάσημα αυτά βιβλία που έχει η βιβλιοθήκη σου. Πάνω από το κεφάλι σου μία πινακίδα «rabbithole», υπογραμμίζει το μέρος που η λογοτεχνική συντροφιά εξασφάλιζε την ιδιωτικότητά της, η οποία ιδιωτικότητα βέβαια από το 1962, έπαψε να ισχύει χάριν σε μία επέκταση του μαγαζιού. Ωστόσο, ακόμη και με το απομεινάρι μιας πινακίδας, ένα τέτοιο μέρος μπορεί να φέρνει τους απαιτητικούς τουρίστες πιο κοντά στον Frodo Baggins και στα αδέρφια Pevensie.

Εδιμβούργο-The Elephant House

Σοφία Γουργουλιάννη

The Elephant House
21 George IV Bridge, Edinburgh EH1 1EN, UK

Ανηφορίζοντας προς την Σκωτία, αφήνοντας πίσω τους λογοτέχνες του 20ου αλλάζουμε αιώνα και «αγκαλιάζουμε» τα best seller του σήμερα με έναν καφέ στο περιβόητο «The Elephant House» του Εδιμβούργο, τον τόπο γέννησης και καλλιτεχνικής ανατροφής του Χάρι Πότερ.
Η Joan Rowling με το συγγραφικό της άγγιγμα του Μίδα άγγιξε και το «The Elephant House» χαρίζοντας του την αίγλη ενός από τα πλέον διάσημα καφέ του Εδιμβούργου. Με θέα στο μπαρόκ George Herriot School, το δημιουργικό έναυσμα του Hogwarts, με ζεστά bagel και μόλις 5 λεπτά από το Εθνικό Μουσείο της Σκωτίας προσφέρεται για μια σύντομη λογοτεχνική και γαστρονομική στάση για μια ημέρα στο Εδιμβούργο. Κι αν ο αέρας της Σκωτίας και το ατέλειωτο ψιλόβροχο καταφέρουν να χαλάσουν κάθε πιθανή εκδοχή βόλτας χωρίς διπλό κασκόλ και τριπλή ομπρέλα ίσως η σύντομη στάση να «το γυρίσει» γρήγορα σε μπύρες, φθηνό σκωτσέζικο ουίσκι και λογοτεχνικές συζητήσεις.

Βιέννη-Cafe Central

Ειρήνη Γιαβάση

Café Central 
Ecke Herrengasse, Strauchgasse, 1010 Wien,

Ο βιεννέζικος αριστοκρατικός αέρας έχει επικρατήσει και στα coffeehouse της πρωτεύουσας, που από παλιά αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής στη Βιέννη. Και πράγματι, οι λογοτέχνες του βιεννέζικου καφέ θεωρούσαν ως δεύτερο σπίτι τους μέρη όπως το Coffe Central, το οποίο λειτουργεί από το 1906 στο επιβλητικό μέγαρο Φέρστελ. Τα θολωτά ταβάνια και αψιδωτά παράθυρα διαχέουν μέσα το φως. Ζητάς να πιεις καφέ και να φας στρούντελ. Στην πρώτη μπουκιά κλείνεις τα μάτια και βλέπεις τον χώρο αναλλοίωτο, όπως ήταν 100 χρόνια πριν. Τρία τραπέζια πίσω σου, ο Peter Altenberg, παιδεύεται με έναν στίχο, ενώ ο Arthur Schnitzler διαβάζει εφημερίδα. Δυο τραπέζια παραδίπλα οι αυστριακοί θεατρικοί συγγραφείς Hugo von Hofmannsthal και Frank Wedekind, κάνουν ένα διάλειμμα από τα χειρόγραφα παίζοντας μπιλιάρδο. Ο Robert Musil και Stefan Zweig ανταλλάσσουν τα λογοτεχνικά τους κείμενα ενώ ο ποιητής Alfred Polgar απαγγέλει φωναχτά ξεσηκώνοντας ρίμες. Ο ζωγράφος Oscar Kokoschka και ο Klimt χαιρετούν τον Karl Kraus, ο οποίος είναι πολύ απασχολημένος με το επόμενο θεατρικό του. Παραδίπλα o Freud, αναζητά απεγνωσμένα κάποιον για να παίξει σκάκι. Το στρούντελ ήταν πολύ καλό και ζητάς και άλλο ένα πριν ξεχυθείς ξανά στην πανδαισία της αρχιτεκτονικής της Βιέννης.

Δουβλίνο-Bewley’s on Grafton Street

Σοφία Γουργουλιάννη

Bewley’s on Grafton Street
3 South Great George’s Street

Με την Ιρλανδία να μοιάζει να διαθέτει το εθνικό γονίδιο της συγγραφής, οι Samuel Beckett και James Joyce θα έπρεπε μοιραία να διαθέτουν τον απόλυτα δικό τους χώρο δημιουργικού μοιράσματος ιδεών και μπύρας. Στο Bewleys on Grafton Street καφέ, λοιπόν, ίσως κάποτε να γεννήθηκαν λογοτεχνικές καινοτομίες προορισμένες να αλλάξουν τον ρου μιας ολόκληρης τέχνης. Κι αν πιστέψουμε στην ύπαρξη του γονιδίου συγγραφής στην Ιρλανδία, τότε, ίσως ο επόμενος Joyce να πίνει την μπύρα του περιμένοντας τον Γκοντό της δικής του έμπνευσης σε κάποιο τραπέζι του Bewley’s on Grafton Street. Κι αν η βρετανική κουζίνα με τις πουτίγκες και τις ψαρόπιτες της δεν αποτελεί την πρώτη σας επιλογή το Bewley’s on Grafton Street διαθέτει πρόσφατα ανακαινισμένο εσωτερικό, λογοτεχνική αύρα αλλά, φρεσκοκομμένο καφέ και φρεσκοψημένα μάφιν. 

Μπουένος Άιρες-Cafe Tortoni

Ειρήνη Γιαβάση

Cafe Tortoni
Av. de Mayo 825, 1084 CABA, Argentina

Βρίσκομαι σε μία ατελείωτη ουρά αναμονής. Έχω χορτάσει τανγκό, ποδόσφαιρο, καλά ψητά, περατζάδες στην Plaza de Mayo. Θα αποχαιρετήσω το Μπουένος Άιρες, το «Παρίσι της Νοτίου Αμερικής» πίνοντας έναν τελευταίο καφέ στο καφέ Τορτόνι, ιστορικό αξιοθέατο της πόλης. Η ουρά είναι μεγάλη, ωστόσο θέλω να παρευρεθώ στο μέρος που ιδρύθηκε η ένωση καλλιτεχνών La Pena, από την πνευματική αφρόκρεμα της εποχής. Δερμάτινες  καρέκλες, μαρμάρινα τραπέζια, πίνακες, φωτιστικά παλιάς κοπής. Ρομαντισμός και επιτηδευμένη πολυτέλεια. Οι σερβιτόροι μου επιτρέπουν την είσοδο και αναρωτιέμαι αν θα έχω την τύχη να καθίσω στην ίδια θέση που κάποτε κάθισε o Federico Garcia Lorca, η Alfonsina Storni, ο πρόεδρος της Αργεντινής Marcelo T. De Alvear, ο Ισπανός βασιλιά Don Juan Carlos de Borbon, ακόμη και ο Einstein. Θα πιω ζεστή σοκολάτα και θα φάω το τίγκα στη ζάχαρη churro. Το κέρινο ομοίωμα του Borges, σε μία γωνία, δίπλα από αυτό του τραγουδιστή Carlos Gardel μου μαρτυρά πως η ουρά είναι ψεύτικη, για εντυπωσιασμό. Ενώ κοιτάζω πόσο όμορφα διαχέεται το φως από την οροφή και ο σερβιτόρος με ενημερώνει για την παράσταση λαϊκού ταγκό που παίζεται στο υπόγειο του μαγαζιού το παράπονο του άμοιρου Borges για την ενοχλητική πλέον δημοτικότητα του πάλαι πότε αγαπημένου του καφέ συνεχίζεται. Ακόμη και τα φαντάσματα θεωρεί πως θα πρέπει να έχουν μια στιγμή ησυχίας.

Ρώμη-Αntico Caffe Greco

Σοφία Γουργουλιάννη

Antico Caffe Greco- Ρώμη
Via dei Condotti, 86, 00187 Roma RM, Italy

 

Κι αν η Ρώμη με τις πανδημίες και τις πάσης φύσεως πολιτικοκοινωνικές επιδημίες (μας) φαίνεται να απέχει έτη φωτός από την Ελλάδα, οι αεροπορικές εταιρείες στέκονται όρθιες δηλώνοντας πως τα έτη αυτά φωτός μεταφράζονται σε ένα δίωρο πτήσης. Αν, λοιπόν, η αποστομωτική ομορφιά της Ρώμης βρίσκεται δύο ώρες μακριά (μας),  το Antico Caffe Greco με την αναγεννησιακή του ατμόσφαιρα και την μακρά του ιστορία δηλώνει κι αυτό παρόν έχοντας να (μας) αφηγηθεί ιστορίες που ξεκινούν από τον Casanova, περνούν στον Hans Christian Andersen, κάνουν μια στάση στον John Keats για να φτάσουν μέχρι τον Lawrence Ferlinghetti. Αν βέβαια, η Ιταλία και η ίδια η Ρώμη δεν φημίζεται πλέον για την λογοτεχνική της παραγωγή αλλά για τις τάσεις της μόδας που αγκαλιάζει με trendy τρυφερότητα, τότε το Antico Café Greco συνδυάζοντας το χθες με το σήμερα βρίσκεται στη Via Condotti, πατρίδα των μπουτίκ μεγάλων σχεδιαστών. Και, ναι, προσφέρεται για ένα ιδανικό διάλειμμα από μια φωτογράφιση στα σκαλάκια της Piazza di Spagna ή από μια shopping μανία που βρίσκει το therapy της κάπου ανάμεσα σε μαγνητάκια «I love Rome» και φορέματα Gucci.

Αγία Πετρούπολη-Literaturnoe Kafe

Σοφία Γουργουλιάννη

Literaturnoe Kafe
18, Nevsky Prospekt, St. Petersburg

Εάν η παγκόσμια λογοτεχνία χρωστάει μερικά από τα σημαντικότερα έργα της στον Fyodor Dostoevsky, τότε ίσως εκείνος να χρωστάει κομμάτι της έμπνευσης του σε κάποια βράδια με τον Alexander Pushkin και μερικά ποτήρια κρασί στο Literaturnoe Kafe της Αγίας Πετρούπολης.

Αν, λοιπόν, η επίσκεψη σας στο μουσείο Hermitage μεταβληθεί σε καθημερινή ρουτίνα σε μια ενδεχόμενη επίσκεψη στην Αγία Πετρούπολη, ίσως ο ενδεχόμενος καφές για το αναγκαίο ξεμούδιασμα μέσης και ποδιών στο Literaturnoe Kafe να μεταβληθεί κι αυτός σε αναπόσπαστο κομμάτι της ανακάλυψης της πόλης και των μουσείων της.

Με ένα κέρινο ομοίωμα του Alexander Pushkin να σας υποδέχεται και φωτογραφίες και σκίτσα μεγάλων Ρώσων λογοτεχνών να κοσμούν τους τοίχους των δύο ορόφων του, μπορεί να αποτελέσει και το δικό σας μπαρόκ καταφύγιο για κρύα βράδια και ζεστές κουβέντες.

Νέα Υόρκη & Σαν Φραντσίσκο-Cafe Regio & Vesuvio

Café Reggio- Νέα Υόρκη
119 MacDougal St, New York, NY 10012,

Vesuvio Café- Σαν Φρανσίσκο
255 Columbus @ Jack Kerouac Alley, North Beach, San Francisco, California

Ειρήνη Γιαβάση

«Θα πάρω την μηλόπιτα με πάγο και σίγουρα τον καπουτσίνο». Είναι 10 το πρωί σε μία από τις ακοίμητες γειτονιές του κόσμου. Μανχάταν και συγκεκριμένα στη γειτονιά του Greenwich village. Έπρεπε να κάνω μία στάση σε αυτό το καφέ, πριν πάω να δω τις υπόλοιπες θρυλικές συνοικίες, Bronx, Salem, Newark και να γυρίσω πίσω λέγοντας ότι κατέκτησα το ακοίμητο πνεύμα της Νέας Υόρκης.
Το Café Reggio είναι μικρούλι εξωτερικό με ένα χτυπητό πράσινο χρώμα, που θυμίζει χαριτωμένο ξινόμηλο. Δεν είναι ότι έχω φαγωθεί να δοκιμάσω τον καπουτσίνο που φτιάχνεται στην παλαιότερη μηχανή καφέ που έχει η Αμερική, σύμφωνα με τον θρύλο. Είναι που αν το καφέ είχε στόμα και εκφωνούσε το βιογραφικό του θα ανέφερε πως είναι όρθιο από το 1927 και βγάζει χαρτζιλίκι ως κομπάρσος σε ταινίες: Νονός ΙΙ, Serpico, The Kremlin LetterShaft. Εδώ ο Christopher Walken εμφανίζεται στο Next Stop, Greenwich Village.  Ο Oscar Isaac συναντά την Carey Mulligan στο Inside Llewyn Davis. Η  Scarlett Johansson συναντιέται με τον Topher Grace στο In Good Company. Ο Sean Connery εμφανίζεται στην ταινία The Next Man. Στο εσωτερικό τραπεζάκια κολλητά. Το μέρος έχει γίνει πολύ γνωστό και ο ελλιπής φωτισμός, παρά το ότι είναι 10 το πρωί, δίνει στο μαγαζί την αίγλη του άσημου, αλλά αξιόλογου μέρους. Πρόκειται για ένα καφέ το οποίο αποτελεί μια σταθερή αξία σε μία σε μια γειτονιά που όλο αλλάζει. Στην Δυτική Ακτή, τo Vesuvio Café στο San Francisco απέναντι από το βιβλιοπωλείο του Ferlinghetti δεν κρατά την ίδια διακριτικότητα. Η επαναστατική διάθεση των betnik τόνωνε το πνεύμα του μαγαζιού και όταν βαριούνταν τη μυρωδιά του βιβλιοπωλείου έρχονταν να πιούν μια καλή γουλιά κρασί, μπύρας και αλκοόλ.

Από το Brazilian στο πατάρι του Λουμίδη

Της Ειρήνης Γιαβάση

«Ο καφές δημιουργούσε τον χώρο και ο χώρος δημιουργούσε τις σχέσεις» είπε πολύ σωστά ο Χατζηδάκις. Τα καφενεία, πόσω μάλλον τα λογοτεχνικά καφενεία, είναι κατεξοχήν χώροι συνύπαρξης αναγκαίοι. Διατήρησαν μέσα στον χρόνο την ιστορική τους σημασία, ως κόλλα που έφερε κοντά προσωπικότητες και συνέβαλαν και αυτά στην διασπορά και τον πολλαπλασιασμό των ιδεών. Αποτέλεσαν φωλιές σπουδαίων προσωπικοτήτων και είναι δίκαιο να θεωρούνται κομμάτια της πολιτιστικής κληρονομιάς μιας πόλης.

Το Πατάρι του Λουμίδη

1948. Κρατάς ένα χειρόγραφο που ξενύχτησες να διορθώνεις. Σήμερα είναι η μεγάλη σου μέρα. Τα χέρια σου τρέμουν. Θα διασχίσεις την Σταδίου, θα κάνεις μια στάση στο Πατάρι των Ποιητών και θα βρεις κάποιον να πάρεις μια γνώμη. Το μέρος μυρίζει φρεσκοκομμένο καφέ, και μάλιστα εσπρέσο, που δεν βρίσκεις όπου και όπου. Ανεβαίνεις την σκάλα προς το πατάρι, όπου έχει τραπεζάκια σε σχήμα Π. Ο χώρος δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, ούτε ατμοσφαιρικός, είναι απλά βολικός, δίπλα από το βιβλιοπωλείο της Εστίας και πάνω στη μεγάλη οδό των σινεμά. Είναι ακόμη νωρίς, αλλά ξέρεις πως θα πας στο βάθος του παταριού, όπου μαζεύονται οι συγγραφείς και όχι αριστερά που κάνουν μπουλούκι ηθοποιοί και δημοσιογράφοι. Πίνεις τον καφέ σου αμέριμνος αναρωτώμενος αν θα ήταν καλύτερα να πάρεις μια γνώμη από τον Βάρναλη ή ίσως τον Βαλαωρίτη ή τον Σινόπουλο. Ίσως ο Σαχτούρης να ήταν πιο επιεικής μαζί σου. Ο Ελύτης με τίποτα. Μία ώρα αργότερα και ενώ έχει τελειώσει ο καφές σου ακούς τον Γκάτσο να απαγγέλει την μετάφραση του Ματωμένου Γάμου σε ένα κατάμεστο από λογοτέχνες χώρο. Απέναντι σου ο Κουν εξετάζει την μετάφραση ενθουσιασμένος. Ο Χατζηδάκις ήδη εμπνέεται νότες. Διακρίνεις ακόμη την Ελένη Βακαλό, τον Εμπειρίκο, την Λύδια Στεφάνου, και τον αγαπημένο Καρούζος. Σκέφτεσαι ποιες ζυμώσεις, συλλήψεις ιδεών, πνευματικές συναντήσεις, διαφωνίες, διορθώσεις στίχων έγιναν εδώ και ανατριχιάζεις με τη σημαντικότητα του χώρου. Ιδέες, συνεργασίες, φιλίες, μια ανήσυχη φωλιά. Δύο περίεργοι τύποι κάθονται σε ένα τραπεζάκι παραδίπλα. Ρωτάς τον διπλανό ποιοι είναι και μου λέει «χαφιέδες». «Μην ανησυχείς» προσθέτει «οι περισσότεροι εδώ μέσα χαρακτηρίζονται «Σοσιαλ Λουμίδηδες» και πίνει την τελευταία γουλιά από τον καφέ του.  

Brazilian cafe

«Τασία – παρακαλώ έναν καφέ» θα γράψει μεταξύ άλλων στίχων ο Ταχτσής, στο «Η συμφωνία του Brazilian». αναφερόμενος στο παλιό, BRAZILIAN COFFEE STORES, που άνοιξε το 1933 στη Βουκουρεστίου, απ’ τον Ευάγγελο Σαραβάνο, γνώστη του καλού εσπρέσο, γαλουχημένο στην Βραζιλία. Άραγε, ο στίχος «όλα μας φαίνονται ντυμένα ήλιο» να γράφτηκε εκεί μέσα, στα όρθια, πάνω στον ξύλινο πάγκο, ρίχνοντας πανοραμικές ματιές από την τζαμαρία με τις επιγραφές «ΟΙΚΟΣ ΚΑΦΕΔΩΝ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ» προς τον δρόμο, θαυμάζοντας τα συγχρονισμένα πηγαινέλα των Αθηναίων; Βαρύς, εκλεκτός εσπρέσο θα εισχωρούσε στα ρουθούνια και θα κοντραριζόταν με μυρωδιές λεμονόπιτας, κρουασάν, πουτίγκας, και άλλων πρώτης ποιότητας εδεσμάτων. «Φοβού τους ποιητές και ποίησιν φέροντας» θα «συλλάβει» κάπου εκεί ο Ταχτσής και η πόρτα του μαγαζιού θα ανοίξει. Θα εισέλθει ίσως ο Χατζιδάκις, ο Αργυράκης ή ο Σαχτούρης. Μήπως ο Τσαρούχης,  ο Μόραλης, ο  Εγγονόπουλος ή ο Εμπειρίκος; Καλλιτέχνες που αναζητούσαν την εκλεκτή παρέα αυτής της φωλιάς σκέψης, κουβέντας, διανόησης, καλαμπουριού. Μαζί με τον Βασιλικό, τον Γκάτσο, τον Βαλαωρίτη ή τον Σινόπουλο παρεισφρέουν η βαβούρα, η δημιουργική αναρχία της ζωής. Ο καφές ξεχύνεται, μπαίνει στις μύτες, φτάνει στον εγκέφαλο, οι γουλιές τελειώνουν, αλλά όχι και τα λόγια: εκεί οι κουβέντες μετουσιώνονται σε τέχνη. Ο Ταχτσής σκαρώνοντας παραδίπλα στίχους δεν φαντάζεται ίσως πως μια λυπηρή παρένθεση με την ονομασία «χούντα» θα έκανε αυτό το ζωντανό μέρος να μαραθεί. «Οι άνθρωποι, οι άνθρωποι παίρνουν τα γράμματά μας και μ’ αυτά ανάβουν φωτιές τον χειμώνα». Τα γράμματα του Brazilian τα «δανείστηκε» πάλι το 2007 ένα στέκι στην Βαλαωρίτου, υπό την ιδιοκτησία του Κυριάκου Κακριδά, για να κλείσει την σύντομη παρένθεση του το 2015, στα χρόνια της κρίσης, αφήνοντας πίσω ζωντανό τον θρύλο του μυθικού καφέ.

Ο Μαγεμένος Αυλός

Και επειδή οι ιδέες δεν κατεβαίνουν μόνο πίνοντας καφέ, οι διανοούμενοι των Αθηνών είχαν και στέκια για φαγητό. Και αν με το ουζάκι στου Απότσου είχανε κάνει κεφάλι και ήθελαν να φάνε καλά ανέβαιναν στο Παγκράτι, στον «Μαγεμένο Αυλό» για καλό φαγητό, πίτσα (λέγεται πως είναι το πρώτο μαγαζί που την έφερε από την Ευρώπη) και σίγουρα γλυκάκι. Εκεί θα πετύχαιναν σίγουρα τον Χατζιδάκι, που είχε κάνει το μέρος δεύτερο σπίτι του. Αν έπιανες κουβέντα και σας έπαιρνε το βράδυ, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα: ο Μάνος είχε τα κλειδιά του μαγαζιού, κατέβαζε τους γενικούς, κλείδωνε και έβαζε το κλειδί κάτω από την πόρτα. Δικαίως σήμερα θα δούμε έξω από το μαγαζί την ταμπέλα «Πλατεία Μάνου Χατζηδάκι». Εδώ έχουν φάει και πιει πολιτικοί και διάσημοι ηθοποιοί: από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο έως και τον Κωνσταντίνος Καραμανλή και τον Παπανδρέου, την Τζένη Καρέζη την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Όλες τις προσωπικότητες επισκίαζε όμως η αύρα του Μάνου. Οι καλλιτέχνες της εποχής συνέρρεαν για να συνομιλήσουν μαζί του ολονυχτίς μέχρι ο κύριος Πολυχρόνης, ο ιδιοκτήτης, να του πεις «Μάνο, θα κλείσεις εσύ το μαγαζί;» και εκείνος να συνεχίσει ακάθεκτος τη συζήτηση με τους φίλους τους, τον Λάκη Παπαστάθη, τον Αλέξη Μινωτή, τον Μίνω Αργυράκη, τον Νίκο Κυπουργό, τον Γκάτσο, τον Θεοδωράκη και τόσους άλλους, να γελάσει δυνατά, να διηγηθεί ιστορίες, να μιλήσει για τέχνη μέχρι το πρωί, όπου τα βήματά του θα τον οδηγήσουν ένα στενό παραπάνω στο πραγματικό του σπίτι. 

Μαγεμένος Αυλός

Λουμίδης-Σταδίου 42

Θέατρο πίσω από το πλεξιγκλάς

Γιοχάννα Μπούρη

Σε θερινό θέατρο μετέτρεψαν την πίσω αυλή του θεάτρου Colonial, οι συντελεστές του Berkshire Theatre group της Μασαχουσέτη, που ανέβασαν το μιούζικαλ ‘Godspell’.

Οι θεατές , αφού πρώτα περάσουν έναν τυπικό έλεγχο της θερμοκρασίας τους στην είσοδο, εισέρχονται στο θέατρο, και από εκεί, στην πίσω αυλή, όπου έχει στηθεί μια εξωτερική σκηνή, φωτισμοί, και καθίσματα τοποθετημένα στις απαραίτητες αποστάσεις μεταξύ τους. Η δε σκηνοθεσία του έργου έχει επίσης λάβει υπόψη της τη συνθήκη της πανδημίας, καθώς κάθε ηθοποιός βρίσκεται σε ένα ‘κουτί’ από πλεξιγκλάς, καθένας έχει το δικό του κοστούμι, και τα αποκλειστικά δικά του σκηνικά αντικείμενα, για λόγους ασφαλείας, καθώς και σκηνοθετικής σκοπιάς σε αυτή τη συνθήκη εγκλεισμού που έχει γίνει πια γνώριμη σε όλους μας.

Scroll to top