Μερικοί νεκροί, ένα like και μια συνταγή για καρμπονάρα

Μερικοί νεκροί, ένα like και μετά μια συνταγή για καρμπονάρα

Από το hamlet-talks team 

Το παράξενο με τον πόλεμο είναι ότι κάποτε έπρεπε να έρθει μέχρι εσένα.
Να φτάσει η εφημερίδα. Να ανοίξει το ραδιόφωνο. Να καθίσει η οικογένεια μπροστά στην τηλεόραση των οκτώ. Υπήρχε μια μικρή τελετουργία για να συναντήσεις τη φρίκη. Έπρεπε, κατά κάποιον τρόπο, να της ανοίξεις την πόρτα.
Τώρα την κουβαλάς στην τσέπη.
Ξυπνάς. Ψάχνεις τα γυαλιά σου. Πιάνεις το κινητό. Κάπου μια πόλη βομβαρδίστηκε όσο κοιμόσουν. Ένα κτίριο έχει ανοίξει στη μέση σαν κουκλόσπιτο και βλέπεις τα δωμάτια. Ένα κρεβάτι. Μια κουζίνα. Κάτι κόκκινο στον τοίχο που ελπίζεις να είναι κουρτίνα. Κοιτάζεις για δεκαπέντε δευτερόλεπτα.
Μετά… Scrolling με ένα απλό σύρσιμο του δείκτη.
Ένας σκύλος ψάχνει στα σκουπίδια να φάει, δίπλα στα χαλάσματα και ίσως να βρει κανένα χέρι ανάμεσα στα θρυμματισμένα τούβλα και τα κομμάτια μπετόν που άφησε ο βαλλιστικός που έπεσε εκεί.
Η ανθρώπινη συνείδηση δεν είχε σχεδιαστεί ακριβώς γι’ αυτό το μοντάζ.
Πόλεμος, σκύλος, νεκρό παιδί, καινούργιο εστιατόριο, βομβαρδισμός, φίλος στη Σαντορίνη, ερείπια, παπούτσια με 40% έκπτωση.
Και ξανά από την αρχή.
Δεν πρόκειται ακριβώς για αδιαφορία. Η αδιαφορία απαιτεί κάποια απόφαση: ξέρω ότι συμβαίνει και δεν με νοιάζει. Εδώ συμβαίνει κάτι πιο ύπουλο.
 Μας νοιάζει για δεκαεπτά δευτερόλεπτα.
Συγκλονιζόμαστε κανονικά. Θυμώνουμε κανονικά. Γράφουμε «αδιανόητο». Βάζουμε μια θυμωμένη φατσούλα. Μερικές φορές μοιραζόμαστε την εικόνα για να τη δουν και οι άλλοι ευαισθητοποιημένοι φίλοι— διότι, ως γνωστόν, αν υπάρχει κάτι που λείπει από τον πλανήτη είναι ακόμη μία εικόνα καταστροφής.
Και συνεχίζουμε. Τι άλλο να κάνουμε;
Εδώ βρίσκεται ίσως το δυσάρεστο ερώτημα. Όχι γιατί δεν αντιδρούμε περισσότερο. Αλλά τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας όταν αναγκαζόμαστε να αντιδρούμε συνεχώς;
Το ανθρώπινο σώμα ξέρει τον φόβο όταν ακούει έναν κρότο. Ξέρει τον θρήνο όταν χάνει κάποιον. Ξέρει να τρέξει όταν πλησιάζει κίνδυνος. Δεν ξέρει τι να κάνει με τετρακόσιους ξένους νεκρούς πριν από τον πρώτο καφέ.
Έτσι μαθαίνει.
Προσαρμόζεται. Και η προσαρμογή, αυτή η υπέροχη ικανότητα που επέτρεψε στο είδος μας να επιβιώσει από παγετώνες, θηρία, capital controls, κορονοϊούς και οικογενειακά τραπέζια Χριστουγέννων, κάνει πάλι τη δουλειά της.
Μόνο που τώρα προσαρμοζόμαστε στη φρίκη.
Η πρώτη εικόνα μάς παγώνει. Η δέκατη μας θυμώνει. Η εκατοστή μάς είναι οικεία. Στην πεντακοσιοστή ξέρουμε ήδη τη σύνθεση: σκόνη, τσιμέντο, άνθρωποι που τρέχουν, κάποιος που φωνάζει, ένα παιδικό αντικείμενο στα χαλάσματα.
Αυτή είναι μια σκηνογραφία πολέμου και την έχουμε μάθει καλά.

Και τότε συμβαίνει κάτι πραγματικά παράξενο.
Η εικόνα που υποτίθεται ότι μας φέρνει κοντύτερα στον πόλεμο αρχίζει να μας προστατεύει από αυτόν.
Η οθόνη δεν είναι ένα όποιο και όποιο τζάμι στο καθιστικό. Είναι ένα εξαιρετικό τζάμι. Βλέπεις τα πάντα και τίποτε δεν μυρίζει. Δεν υπάρχει σκόνη. Δεν υπάρχει θερμοκρασία. Δεν υπάρχει εκείνη η σιωπή που, λένε όσοι έχουν βρεθεί εκεί, έρχεται μερικές φορές μετά τον εκκωφαντικό θόρυβο.
Δεν έχει σημάδια από ξυσίματα το τζάμι αυτό, παλιές σταγόνες από την βροχή του χειμώνα που πέρασε, έχει pixels.
Και είναι σε άμεση επικοινωνία με το δάχτυλό σου. Αυτό το παντοδύναμο δάχτυλο.
Zapping.
Με μια κίνηση μπορεί να εξαφανίσει μια ολόκληρη κατεστραμμένη πόλη.
Δεν τελείωσε ο πόλεμος. Απλώς έφυγε από την οθόνη.
Ίσως λοιπόν η μεγάλη αλλαγή της εποχής μας να μην είναι ότι βλέπουμε περισσότερη βία. Οι άνθρωποι πάντα αγαπούσαν να κοιτάζουν. Από τις ρωμαϊκές αρένες μέχρι τις δημόσιες εκτελέσεις, δεν υπήρξαμε ποτέ ιδιαίτερα λεπτεπίλεπτο είδος. Η διαφορά είναι ότι σήμερα η φρίκη δεν απαιτεί καν να βγούμε από το σπίτι. Έρχεται εκείνη.
Κάθεται στο κομοδίνο μας. Τρώει μαζί μας. Μπαίνει στο μετρό. Περιμένει στην ουρά του σούπερ μάρκετ. Δονείται μέσα στο παντελόνι μας.
Και κάποια στιγμή συμβαίνει το πιο τρομακτικό από όλα.
Σταματά να μας διακόπτει. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Εμείς επίσης.
Και το Wi-Fi, ευτυχώς, πιάνει μια χαρά.