Ο χρόνος παγιδεύεται με μινιατούρες.

Αν η όποια παράδοση θέλει την τέχνη να ταυτίζεται με τα 4 έτη άοκνης εργασίας και τις 300 μορφές που φιλοτέχνησε ο Μιχαήλ Άγγελος στην οροφή της Καπέλα Σιστίνα ή τα 70 μέτρα και τους 2.200 ιππείς της ταπισερί της Μπαγιέ, τότε η πλήρης ανατροπή των καλλιτεχνικών και κοινωνικών κεκτημένων του τελευταίου έτους έδωσε έμπνευση στην Pallant Gallery του Chichester της Μεγάλης Βρετανίας για ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό κάλεσμα. Σε μια, λοιπόν, περίοδο όπου ο χρόνος μοιάζει να διαστέλλεται και να συστέλλεται αυτοβούλως και ερήμην μας, η Pallant Gallery κάλεσε σπουδαίους καλλιτέχνες όπως οι Damien Hirst, Edmund de Waal, Grayson Perry, John Akomfrah and Rachel White read να δημιουργήσουν έργα μινιατούρες τα οποία και θα αποτελέσουν αντικείμενο μίας ολόκληρης έκθεσης με το άνοιγμα του μουσείου στα τέλη Μάϊου.

Η έκθεση θα περιλαμβάνει, λοιπόν, μεταξύ άλλων έναν πίνακα ζωγραφικής 13 εκατοστών, ένα βάζο 6 εκατοστών και ένα πορσελάνινο λευκό μπολ -μόλις- 2 εκατοστών.

Ο διευθυντής της γκαλερί δηλώνει πως με την έκθεση επιχειρεί να παγιδεύσεις τον χρόνο που (μας) πέρασε ανεπιστρεπτί. Ενώ, οι ίδιοι οι καλλιτέχνες δηλώνουν πως βρήκαν επιτέλους τον τρόπο να εκφραστούν δημιουργικά μέσα στα εναπομείναντα τετραγωνικά ενός σπιτιού που έμοιαζε εδώ και ένα χρόνο να έχει χάσει την όποια καλλιτεχνική του χροιά και να έχει μετατραπεί σε παιδική χαρά ή σε εργαστήριο παρασκευής ψωμιού, pancakeή ριζότου με μανιτάρια.

Κι αν, λοιπόν, οι πανδημίες κι οι επιδημίες αγνοούν και προσπερνούν θάλασσες και σύνορα, η τέχνη απαντά περήφανη και αειθαλής ότι εκείνη ξέρει να το κάνει καλύτερα.

“The Three Kings” του Stephen Beresford

Αστείο και συγκινητικό, Οι Τρεις Βασιλιάδες διαπραγματεύονται τη σχέση γιου και πατέρα που απουσιάζει. Εκεί που η «απουσία» και η «απόσταση» είναι το βασικό θέμα του έργου, η απόσταση της διαδικτυακής προβολής αποτελεί σκηνοθετικό εύρημα: η οθόνη δεν έχει τίποτα από τη ζεστασιά της θεατρικής δράσης σε πραγματικό χώρο και χρόνο επιβεβαιώνοντας τη θεματική του έργου.

Διθυραμβικές η κριτικές για την ερμηνεία του Andrew Scott, ο οποίος έφερε όλους τους χαρακτήρες στη σκηνή! Ή μάλλον στην οθόνη. «Απέδωσε όλες τις ειρωνικές αποχρώσεις του έργου με χιούμορ και έδωσε πανανθρώπινο χαρακτήρα στα συναισθήματα» είπαν γι’ αυτόν οι Los Angeles Times.

Ευτυχώς αυτός ο μονόλογος υπόσχεται να επιστρέψει…

Σκηνοθεσία: Matthew Warchus
Παίζει: Andrew Scott
Old Vic- In Camera

Εδώ είναι η Γηραιά Αλβιόνα Md Omooba, Δεν είναι παίξε γέλασε

Με την εγχώρια δικαστική εξουσία να έχει κάνει, το 2021, ένα τεράστιο βήμα μπροστά , με την καταδίκη της «Χρυσής Αυγής», και να δείχνει να πλέει προς τα ανοιχτά του προοδευτισμού, η αγγλική δικαιοσύνη απεκδύεται την δικαστική περούκα του συντηρητισμού και στον χώρο της τέχνης.

H Seyi Omooba, λοιπόν, προσλήφθηκε στο Curve Theater του Λέστερ της Μεγάλης Βρετανίας για τον ρόλο της Celie στην θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος της Alice Walker «The Color Purple». Θυμίζουμε ότι η Alice Walker με το μυθιστόρημα της αφηγείται την ιστορία της Celie, μιας μαύρης κακοποιημένης λεσβίας γυναίκας, σε μια διαρκή προσπάθεια επούλωσης τραυμάτων και κοινωνικής αποδοχής. Μετά την πρόσληψη της Omooba ήρθε στην επιφάνεια και στην αντίληψη των ιθυνόντων του θεάτρου μία παλαιότερη της δημοσίευση του Facebook στην οποία η ίδια καταδίκαζε την ομοφυλοφιλία ως μη φυσιολογική και ως ενάντια στις χριστιανικές διδαχές. Το θέατρο προέβη, άμεσα, σε απόλυση της Omooba. Kαι η Omooba, πάραυτα, σε δικαστικό αγώνα εναντίον του θεάτρου.

H δικαστική εξουσία, τελικά, ευτύχησε να αψηφήσει τις χριστιανικές οργανώσεις που είχε στο πλάι της η Omooba και προσυπέγραψε κατηγορηματικά την άποψη του Curve Theater ότι οι ομοφοβικές αντιλήψεις δεν συνάδουν, πλέον, με την τέχνη του θεάτρου.

Αν το, εντός των εθνικών τειχών, θέατρο μοιάζει, λοιπόν, να προσεγγίζει πλέον ανοιχτά την δικαστική εξουσία, ας ελπίσουμε ότι αυτή θα σταθεί στο ανεξάρτητο και προοδευτικό της ύψος.

Ο Covid εμπνέει

Οι καλλιτέχνες πάντα αντιμετώπιζαν με πρωτοτυπία τα κοινωνικοπολιτικά τεκταινόμενα. Η πανδημία λοιπόν δεν λειτουργεί μόνο σαν λόγος κατάθλιψης και φόβου αλλά και έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες. Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, ο αγώνας που με αυταπάρνηση δίνει στα νοσοκομεία έκανε την Heather Olsen ζωγράφο από την Νέα Υόρκη να αλλάξει την θεματολογία της και εκεί που προηγουμένως μνημόνευε στον καμβά της χαριτωμένα ζωάκια τώρα να οδηγεί τον χρωστήρα της στις αδρές γραμμές γιατρών και νοσηλευτών που δίνουν τον αγώνα τους στις ΜΕΘ. 

(Πάνω απολαμβάνετε και την προηγούμενη δημιουργική περίοδο της Heather και πάνω τις μετα-COVID δημιουργίες της)

Hilary! The great theatromaniac

Συνταρακτικό νέο. Η Hillary Clinton από 2016 μέχρι σήμερα έχει δει 39 παραστάσεις ρεπερτορίου και μιούζικαλ στο θέατρο. Οι Times της Νέας Υόρκης την έχουν ανακηρύξει την κορυφαία θεατρόφιλη των Ηνωμένων πολιτειών από τους διάσημους  που διαθέτει αυτή η απρόβλεπτη χώρα.  Από το 2016 μέχρι 2020 μας χωρίζει μια πενταετία. Με μια απλή διαίρεση βρίσκουμε ότι η Hilary έβλεπε 7,8 παραστάσεις τον χρόνο (Προ Covid φυσικά).
Δεν είναι δα και ένα ρεκόρ που δύσκολα καταρρίπτεται, Σιγά ! Θα σκεφτεί ο κακόπιστος. Μακάρι όμως και οι δικοί μας πολιτικοί να είχαν τέτοιες επιδόσεις. Δυστυχώς δεν πιάνουν ούτε τις μισές. Νομίζω ότι ο πολιτισμός τους μέσα και έξω από τη βουλή θα ήταν εμφανής αν πήγαιναν έστω και μία φορά το χρόνο στο θέατρο η σε μία συναυλία στο Μέγαρο. Μόνοι τους, χωρίς τις κάμερες να μνημονεύουν την παρουσία τους λες και είναι ιστορικό γεγονός.  

Η αβάστακτη γοητεία των trailers

Πάντα έμενα με το στόμα ανοιχτό μπροστά στην θεαματικότητα των trailers.
Καθώς συμπυκνώνονται οι καλύτερες σκηνές της ταινίας σε ένα μαγικό μοντάζ, νόμιζα πάντα ότι έτσι θα ήταν όλη η ταινία και θα έβγαινα από το σινεμά περπατώντας περίπου 10 εκατοστά πάνω από το έδαφος. Δεν συνέβαινε σχεδόν ποτέ. Μέχρι που η πεποίθηση γύρισε στο αντίθετο της και όταν έβλεπα στα «Προσεχώς» ένα εντυπωσιακό τρέιλερ ήξερα ότι με περίμενε η απογοήτευση, χαμογελούσα πονηρά και τελικά πήγαινα από τους πρώτους.
Η νίκη των ειδικών εφέ είναι συντριπτική .
Ο θαυμασμός ανήκει και πάλι στους ηθοποιούς. Αφού μπορούν και παίζουν τα πάντα μπροστά σε ένα πανί με ένα κακόγουστο πράσινο χρώμα είναι άξιοι συγχαρητηρίων.   Συγχαρητήρια αξίζουν και σε όσους τους βλέπουν.
Δείτε το trailer του καινούργιου Dune και θα καταλάβετε. Το τρίτο στη σειρά έργο που βασίζεται στο επικό βιβλίο του Frank Herbert δεν κρύβει τη φιλοδοξία του Denis Villneuve να δημιουργήσει το καινούργιο Star war και να επισκιάσει τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών». Καλή αντάμωση λοιπόν στους αμμόλοφους του πλανήτη Arakis και προσοχή στους αμμοσκώληκες. Ίσως συναντηθούμε στην αίθουσα. Θα είμαι εκείνος με την μεγάλη χάρτινη γαβάθα με ποπ-κόρν και coca-cola που κάθεται μπροστά-μπροστά και θαυμάζει τις χιλιάδες τόνους άμμου του σκηνικού,  τον Stellan Skarsgard, την κλασσική αξία της Charlotte Rampling και τον Javier Bardem.

Καλώς όρισες Tolken theater, σε περιμέναμε

Εν τω μεταξύ το κατά οίκον θέατρο καλά κρατεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. Theatre token το λένε για όποιον σαν εμένα που δεν το ήξερα. Έτρεξα που αλλού στο Google και να τι ανακάλυψα : Theatre Tokens are unique gift vouchers that can be used at over 240 theatres nationwide, including all of London’s West End. Available in a Gift Card and an e-Gift, Theatre Tokens have no expiry date.
Και δεν χρειάζεται ούτε delivery όπως η πίτσα. Θέατρα όπως το  Theatre Royal Bury St Edmunds ανακοινώνουν και διαφημίζουν αναγνώσεις, παραστάσεις που θα σας κρατήσουν στο σπίτι καθηλωμένους στον καναπέ σας με όλες τις ανέσεις του “home sweet home”. Παντόφλες, ποπ-κορν κλπ. Theatre Tokens, το λένε και μόλις ανακαλύφθηκε ένα νέο είδος Θεάτρου ακόμη πιο παράλογο από του Ιονέσκο. Με 5 λίρες παίρνεις το – πως να το πω? Εισιτήριο να το πω, πρόσκληση, vouchers?- και βλέπεις το θεατρικό πόνημα του Theatre Royal Bury St Edmunds (και άλλων 240 θεάτρων), νοτιοδυτικά του Norwich  Βορειοδυτικά του Ipswich.

Sleepless …και η τύχη σας δουλεύει

Το Sleepless in Seattle τώρα και στο θέατρο. Η ερωτική κομεντί που δεν θα θυμόσασταν ούτε μια σκηνή αν δεν έπαιζε ο Έλλην Tom Hanks και η χαριτωμένη τότε Meg Rayan τώρα θα περπατήσει και σε θεατρικό σανίδι. Που? Που αλλού στο Λονδίνο. Στο παντελώς άγνωστο σε μας πλην όμως υπαρκτό Troubadour Wembley Park Theatre. Πρεμιέρα την 1η Σεπτεμβρίου. Οι παραγωγοί του θεάτρου που βρίσκεται λίγο πιο πάνω από το περιβόητο Wembley stadium όπου κάποτε διέπρεψε ο Δομάζος και ο Αντωνιάδης, έχουν λάβει όλα τα μέτρα τόσο για τους ηθοποιούς όσο και για το κοινό ώστε ο COVID να μην διαταράξει την θεατρική τους έξοδο και απόλαυση. Το ίδιο κάνουν και όλα τα θέατρα της Αθήνας αλλά ο τρόμος που κυκλοφορεί σε μεγάλες ποσότητες, τον οποίον φροντίζουν να πολλαπλασιάσουν τα ΜΜΕ, δεν ξέρω πραγματικά ποιον θα αφήσει να μπει στο θέατρο.
Με τα αψυχολόγητα της κυβέρνησης και των καναλιών το θέατρο, όπου δεν σημειώθηκε κανένα κρούσμα όλο το καλοκαίρι, θεωρείται μάλλον η πηγή του COVID. Και όχι η Wohun. Γι΄ αυτό και ο Hamlet προτιμάει να βάλει μια φωτογραφία από τον ανέμελο και απενοχοποιημένο πληθυσμό της που χαίρεται τα καλά του καλοκαιριού, τα παιχνίδια με το νερό και την μουσική  παρά μια φωτογραφία της παράστασης.

Σαν φωτογραφία θα μπορούσαμε να βγάλουμε κάτι από την παράσταση, αλλά εμείς προτιμούμε να βγάλουμε μια φωτογραφία από ένα pool-party στη Wohun όπου είναι τόσο χαρούμενος ο κόσμος.

Héritiers στο Theatre de La Colline

Σε κείμενο και σκηνοθεσία  Nasser Djemaï  

Το Heritiers είναι το τρίτο μέρος μιας τριλογίας που άρχισε με το Invisibles ( ”Αόρατοι”) συνεχίστηκε με το Vertiges (”Ίλιγγοι”) και τελειώνει τώρα με το Héritiers (”Κληρονόμοι”). Παρουσιάστηκε στο Theatre de la Colline. Πέρσι  παρουσιάστηκε στα τέλη Ιανουάριου  και δεν ολοκλήρωσε τον κύκλο των παραστάσεων του λόγω του γνωστού παγκόσμιου προβλήματος. Τώρα υπάρχει η σκέψη να επαναληφθεί. Μία σημαντική παράσταση που συμπληρώνει μία ολόκληρη τριλογία.  

H Τζούλι (Julie) πρέπει να διαχειριστεί ένα μεγάλο αστικό αρχοντικό που κληρονόμησε, του οποίου η συντήρηση είναι ένα οικονομικό βάρος. Μαζί της έχει και την ετοιμοθάνατη μητέρα της, τον  αδελφό της Τζίμι( Jimmy), που ζει στον κόσμο του, την θεία της, η Μιρέιλ (Μireille), και τον σύζυγο της Φρανκ (Franck) που δεν θέλει να έχει καμία ανάμιξη στα δρώμενα.  Πέντε διαφορετικοί κόσμοι που η  Julie προσπαθεί να ενώσει και που σταδιακά γλιστρά σε μια άλλη διάσταση. Αυτό χωρίς να υπολογίζει τον Άνδρα της λίμνης. Αυτός περιμένει. Το φάντασμα του περιπλανιέται γύρω από την οικογένεια. Έχει το κλειδί για να ξεφύγει από αυτό το λαβύρινθο; Η βάρκα του είναι έτοιμη για τη μετάβαση. 
 
Εάν χρειαζόταν να δοθεί ένας τίτλος στην τριλογία, θα ήταν αυτός της παρακμής/αποσύνθεσης/πτώσης. Παρακμή από απογοητεύσεις και ταπείνωση, που μεταφέρονται, σε μικρές δόσεις, από γενιά σε γενιά από εκείνους που βίωσαν τον ξεριζωμό και την εξορία στις αόρατες πτυχές της σιωπής, στα λίγα τίποτα και τους ψιθύρους που μετά βίας ακούγονται. 

Κείμενο και σκηνοθεσία Nasser Djemaï
Δραματουργία Marilyn Mattéï
Κοστούμια Marie La Rocca
Φώτα Kevin Briard
Βίντεο Claire Royan
Παίζουν οι Anthony Audoux, Peter Bonke, Coco Felgeirolles, François Lequesne, David Migeot, Sophie Rodrigues, Chantal Trichet

Οι μικροί άνθρωποι της Zofia Ryder

Η Zofia Rydet ήταν Πολωνή φωτογράφος. Διαφεύγει της προσοχής μας όπως και πολλά άλλα πράγματα που αξίζουν, ενώ προσέχουμε και θυμόμαστε πράγματα που με μία λέξη μπορούν να χαρακτηριστούν σκουπίδια. Ας αφήσουμε την γκρίνια όμως και ας μιλήσουμε για την Zofia ίδια.

Όσο ζούσε (γεννήθηκε το 1911) σ΄ όλη της ζωή υλοποίησε δύο όλα κι όλα project αλλά γιγάντια. Το πρώτο ήταν ότι φωτογράφιζε παιδιά και έκανε μία έκθεση μ’ αυτά το 1961 με τίτλο «Little Man». Πίστευε ότι τα παιδιά παρ΄ όλη τη μικρή ζωή τους έχουν κακές και καλές εμπειρίες όπως και οι μεγάλοι και ότι αυτές οι εμπειρίες αποτυπώνονται στο πρόσωπό τους. Τα παιδιά έλεγε επηρεάζονται πολύ περισσότερο απ’ όσο πιστεύουμε από τις πολιτικές εξελίξεις και τα κοινωνικά γεγονότα. Η επόμενη και τελευταία δουλειά της ήταν το «Sociological record”. Πρόκειται για την μανιακή επιθυμία της να φωτογραφίσει το εσωτερικό κάθε Πολωνικού σπιτιού. Ξέροντας πόσο ουτοπικό είναι αυτό, κατάφερε μέχρι το θάνατό της (1997)  να μαζέψει 20.000 φωτογραφίες, οι περισσότερες των οποίων είναι ανέκδοτες. Είναι η φωτογράφος που αποτύπωσε σε φιλμ την κατάσταση της σοσιαλιστικής Πολωνίας καλύτερα από κάθε άλλο.  

Δείτε μερικές από τις φωτογραφίες της και θαυμάστε την δραματικότητα που κατάφερε να αποτυπώσει καθώς και τις εικαστικές επεμβάσεις της σε μαύρο-άσπρο. 

www.fundacja Zofii Rydet

Scroll to top